post-holiday-feelings

3 weken vakantie, 3 weken van zo goed als altijd bij de vent zijn. Ik overleefde, hij ook. Het is een prestatie gezien alles wat speelt.

Als ik het verhaal vertel aan mijn vriendinnen lijkt alles zo onwerkelijk en van de pot gerukt. Het lijken verhaallijnen van days of our lives vermengelt met Sturm Der Liebe. Maar het is mijn werkelijkheid. Van begin tot einde zit ik er middenin en het verscheurt mij. De liefde voor mijn kinderen maakt het haast onmogelijk om te vertrekken. Maar het eet mij wel helemaal op vanbinnen. Het gaat niet goed met mij. Ondanks dat meer mensen dan ooit zeggen dat ik er goed en stralend uitzie. De rol van m'n leven blijkbaar. Blijft jammer dat ik er nooit een oscar voor ga krijgen.

Zelfs nadat ik nog eens te weten kwam dat de vent verliefd was, again, op de mama van een vriendinnetje van mijn kleinste deze keer, wou ik nog open minded op reis vertrekken. Ik ging er van uit dat nu hij het licht wel wat had gezien, we als vrienden de vakantie konden aanvatten en dat we vanaf dan wel konden zien hoe het verder zal evolueren. Om die reden besloot ik voor mijzelf 3 weken geen contact te zoeken met N. Ik wou zien hoe ik daar zou op reageren en hoe mijn relatie thuis dan zou verder gaan. Ik vond dat de eerlijkste manier, om het zo de beste kans te geven. Ik geef toe, toen ik via via toen ik nog op reis was een foto kreeg van N, toen ze met collega's op stap waren, maakte mijn hart een sprongetje, maar toch bleef ik flink en zocht ik geen contact. De reis verliep ok. Geen ruzie, als gewoon vrienden en de kindjes vonden het fantastisch. Ik begon misschien zelfs te deken dat ik het ooit achter me kon laten en dat er heel misschien nog een kans zou zijn. Misschien, maar misschien is beter dan niets.

Tot ik dan de laatste dagen ontdekte dat hij wel contact had met zijn vlam. Dat ze al enkele keren belden, dat ze vaak berichten stuurden. De vent gaf het toe. Laf en zielig vond ik het. Want ik gaf het kansen, hij blijkbaar niet.

Zijn excuse? Dat hij vond dat er van mijn kant geen verandering in zat, dat ik nog geen romantische toenadering zocht. Hij verwacht dat ik, wat hij meer dan 15 jaar scheef trok, wat nooit een gelijke relatie was van in het begin, recht trek in 10 dagen vakantie. 'Want in het begin van de vakantie zocht hij minder contact met haar, het was pas nadat hij vond dat ik niet uit mijn schulp kwam, dat hij haar meer contacteerde'. Ok dan. Ik lig niet rap genoeg met mijn benen open voor hem. Dus dan blijkt dat gerechtvaardigd. Jammer dat ik nooit van die regel geweten heb.

Ik ben mijn eerste dag aan het werk vandaag. N heb ik nog steeds niet gezien of gehoord. Die zenuwen en misselijkheid zijn dus minstens een dag extra te voelen.
Want die 3 weken van geen contact deden me beseffen hoe erg ik hem mis. In kleine dingen die ik hem graag wil zeggen. In grappige dingen waar we samen zouden kunnen over lachen. Hoe ik het geluid van zijn stem mis en de aanraking van zijn vingers op mijn huid. Tot ik besef dat hij niet voor mij kiest maar voor zijn trien. en dan zegt iets in mij dat ik het misschien beter los laat. dat ik mezelf enkel maar kwel zo.
Dat is waarschijnlijk zo. Maar het neemt niet weg dat ik nooit nog iemand graag ga zien op de manier waarop ik hem graag zie.

Harder dan ik hebben kan

1 week. Zo lang is het geleden dat ik besloot in mijn verlof geen berichtjes te sturen naar N. Een week afzien zo blijkt. Ik lichte mijn beste vriendin in van mijn plan. Ze zei: stuur naar mij iets als de drang te groot is. Het kind beklaagt het haar wellicht al...
Toch zou ik willen doorzetten. Makkelijk is het niet. Ik mis hem als zot. Ik wil hem horen, hem voelen, ruiken en aanraken. Ik wil hem dichtbij. Ik wil hem knuffelen en zoveel meer.
Maar misschien is het best zo. Misschien mist hij me niet zo hard als ik hem. Misschien verdient hij mijn gemis niet.
Misschien is hij niet de ideale vent voor mij. Misschien beeld ik me dat maar in. Maar dat het schijtemoeilijk is hem zo links te laten liggen, das een zekerheid. Ik mis hem. Harder dan ik hebben kan.

Doodssteek

ik kan het niet meer. Ik ben op. Mentaal uitgeput. De rek is er volledig af.

Ik zag het van ver komen dat de vent er alweer iemand anders op nahield. Ik kan het hem niet eens kwalijk pakken. Affectie van mij krijgt hij niet. Maar dat hij alle schuld in mijn schoenen stampt en mij het gevoel geeft dat ik de oorzaak ben van alle leed dat het gezin zou ondergaan, is een brug te ver. Ik zou willen zeggen: hij ziet het echt in nu. Hij beseft het. Maar dat dacht ik alle andere keren ook al. Wat maakt het dan nu anders? Het besef dat ik klaar sta mijn ouders in te lichten? Dat ik klaar ben om alle miserie alleen te trotseren?  Alle verliezen te aanvaarden?

Intussen op de afdeling 'N' loopt het ook niet echt. Ik haat het gevoel dat ik me vaak afhankelijk voel van aandacht van hem. Ik haat het gevoel dat ik hem nodig heb om goed te functioneren. Ik haat het gevoel dat hij een deel van mij lijkt. Maar vooral haat ik het dat ik dat waarschijnlijk alleen vind. Dat hij blijkbaar wel functioneert zonder mij.
Ik haat het. Maar tegelijk is het wel het mooiste gevoel dat ik al had. Het diepste gevoel dat ik al voelde. Ik verpestte het waarschijnlijk voor altijd nu. Voor ambras zorgen tussen hem en trien was niet de bedoeling maar wel de uitkomst. Ze samen zien, op mijn eigen bekende terrein was moeilijk. Ze samen zien deed fysiek pijn. Alle lucht werd uit mijn longen geknepen, mijn maag protesteerde en mijn hart werd uitgewrongen. Ik had nooit moeten gaan die dag. Ik had me niet mogen laten overhalen. Ik wist dat het moeilijk ging zijn. Dat ik boven alles jaloers ging zijn. En dat ik het niet ging kunnen tegenhouden. Dat in combinatie met de vent en zijn stommiteiten was geen topcombinatie.
Maar ik was er nu wel. Met de vent. En N en trien. En ik kon niet anders dan hem aanspreken. Want de vent had hem al 2 keer zien passeren. Niets zeggen was geen optie. Maar pijnlijk, niet te beschrijven.

De dag nadien zag ik op mijn eigen bekende terrein ook N zijn vrouw. Bijna ex-vrouw, of niet. Wie gaat dat zeggen. Nog meer dubbel gevoel en miserie. Een standbeeld voor die vrouw. Het is een topper. Ze is lief, ze is grappig, ze is knap. Ze zou een top vriendin kunnen zijn. Ze paste ook perfect in mijn vriendengroep. Hoe moeilijk is het. Iemand zo tof vinden, maar stiekem wel haar man willen. Alle respect ter wereld voor haar. Als N haar ooit terug zou kiezen, dan zou ik blij zijn voor beiden. Dan zou ik hem vergeten. Dat zou niet simpel zijn. Maar ze verdient het wel. Haar geluk. En dat wil ik niet kapot maken.

Dat alles, op 1 week. Dat zijn teveel gevoelens en emoties. Dat is teveel voor 1 mens om te verwerken. Ik zit er door. Ik kan niet meer. Ik wil alleen slapen. Alleen zijn, rust vinden. Of in een gat kruipen en er nooit meer uitkomen.
Misschien was dit wel mijn doodssteek.

verscheuren

Ik vraag me vaak af hoelang ik nog in deze situatie kan leven. Ik besef dat ik al mijn moed moet verzamelen en thuis de situatie moet aanpakken. Ik besef dat we daar serieus over moeten gaan praten, maar ik durf niet. Doodsbang. Niet over het gevolg en het feit dat hij misschien zou beslissen om uit elkaar te gaan. Ik heb schrik voor de gevolgen daarna.

Want dan, dan sta ik er alleen voor. En qua werklast zie ik het me wel doen, het financieel halen, dat is een andere zaak. Mijn kinderen een week missen lijkt me rampzalig. Maar waar ik het meeste schrik van heb is het schuldgevoel dat hij me gaat aansmeren. Enkele maanden geleden probeerde ik de situatie aan te kaarten wat enkel resulteerde in hij die het slachtoffer uithangt en jammert dat zijn leven voorbij is en dat ik hem alles afpak wat hij graag ziet. Daarna ik ben toegeklapt.

Ik heb schrik voor de gevolgen die mijn meisjes gaan moeten dragen, ik heb schrik hun iets te moeten ontzeggen. Schrik hun niet alles te geven wat ze graag zouden willen, zonder dat ze rotverwend zijn.
Ik heb schrik om door iedereen als boeman gezien te worden. Als de zottin die haar gezin uit elkaar heeft gerukt gewoon omdat ze het niet meer zag zitten met de vader van haar kinderen.

Maar ik heb ook schrik dat ik uit schrik ga blijven bij hem en dat ik ga wegkwijnen. Dat ik mezelf ga wegcijferen in het belang van mijn kindjes. Dat ik er uiteindelijk zelf onderdoor ga gaan. Dat ik over 10 jaar weer spijt ga hebben dat ik 10 jaar daarvoor niet ben vertrokken. Zoals nu het geval is.

Verscheurd worden, het is niet aan te raden.

feelings, nothing more than feelings

Gevoelens, het is me wat. Ik zou ze graag uitzetten momenteel. Heel graag. Eventjes niets voelen, al is het maar een dagje. En bekomen van wat er al was. Het is uitpuittend, al die tegenstrijdige gedachten en gevoelens in mijn hoofd.

Gevoelens maken je mee tot wie je bent, leiden je naar keuzes en beslissingen. Maar zijn dat keuzes en beslissingen die goed worden genomen? Moet dat niet eerder rationeel worden bekeken, zo een keuze? Of zijn het net de keuzes van het hart die ons definiëren?

In mijn hart weet ik dat N de best mogelijke match is voor mij. Beter dan dat ga ik het nooit nog vinden. Rationeel is dat een heel andere zaak. Kan ik hem vertrouwen? En wat met zijn probleem? En eigenlijk, als we daar toch allemaal over nadenken, wat is dat nu voor een boel gezever bijeen dat hij me eigenlijk doet doorgaan?

Ik zou hem, inclusief kinderen en problemen, zonder enige twijfel accepteren, er samen voor gaan en er het beste van maken. Niet altijd evident maar wel samen. Elkaar graag zien, op een mooie manier. Maar is hij dat waard? Is hij het waard dat ik mijn veiligheid volledig op kant zet voor iemand waarvan ik twijfel of ik hem wel 100% kan vertrouwen? Ik zou ook een beetje het leven van mijn kinderen in zijn handen geven. Het dierbaarste wat ik heb, het belangrijkste in mijn leven. Dat is niet iets waar ik mee kan of mag spelen.

Had ik geen kinderen gehad, ik trok de deur van de huidige relatie zonder twijfel dicht en keek niet om. Of N er nu zou zijn of niet. Ik zou vertrokken zijn thuis. Ik zou me zonder twijfel smijten in een nieuw avontuur. Maar dan is mijn leven en welzijn het enige waar ik naar zou moeten kijken. Nu heb ik die luxe niet en moet ik rekening houden met de 2 kleine wezens die ik op de wereld heb gezet.

Dus dan vraag ik me af, is hij het waard als ik er zoveel voor zou over hebben en hij niet eens een keuze kan maken?
Ik zei het al, ik ben zijn maatje, alles wat hij zoekt en nog wat bla bla achter. Maar ik ben het niet waard om te wachten, of om de keuze te maken om even alleen te blijven, tot ik mijn moed bijeen heb gepakt. Misschien is dat ook alleszeggend. Misschien is het alleen in mijn hoofd dat het zo goed matcht en niet in zijn hoofd.

Het blijkt mijn lot in het leven, niet krijgen waar ik zo naar verlang. En me tevreden stellen met de kruimels. Mijn lot, maar het went niet.

wat als

Me verliezen in wat-alsen, ik kan dat goed. Bedenken hoe mijn leven zou zijn geweest als je op een bepaald moment een andere keuze had gemaakt. Een butterfly-effect als het ware.

Want wat als ik 12 jaar geleden de moed had gehad om onder ogen te zien dat mijn relatie het redden niet waard was? Waar had ik dan nu gestaan? Dan was ik misschien toch met de knappe archeoloog-stagiair van mijn vakantiejob toen begonnen. Dan woonde ik nu misschien samen met hem in Bologna. Een Italiaanse furie met Italiaanse kinderen? En in de buurt van mijn geliefde kleine dorpje daar in de Apennijnen? Dat was een leven zonder mijn kindjes van nu geweest. Maar je kan niet missen wat er nooit is geweest. Dus dat had geen punt van verdriet geweest.
Dan had ik ook N niet leren kennen want dan had ik nooit mijn job die ik nu heb uitgeoefend. Had ik dan gelukkiger geweest? Misschien wel, maar dat kan ik niet met zekerheid zeggen. Ik was op dat pad vast ook dingen tegen gekomen die een beproeving hadden geweest.

Ik geloof hard in het feit dat toeval niet bestaat, dat alles gebeurt met een reden. Dus ook mijn keuzes die ik maakte. Op dat moment waren het de beste keuzes die ik kon maken. Want die keuze heeft geleid naar de levenslessen en ontmoetingen die ik vervolgens tegen kwam. Die keuze heeft geleid naar mijn ontmoeting met N. Die ik al had zien lopen vanaf de eerste dag dat hij een voet in het gebouw had gezet. Dus misschien moest het wel lopen zoals het liep. En moet ik gewoon ondergaan wat er nu is, om daar beter en sterker uit te komen. Misschien is dit gewoon een les, waar ik over een aantal jaar aan ga terug denken als een turning point, een punt in mijn leven dat bepalend is geweest voor de rest.
Of dat een leven met of zonder n gaat zijn kan ik niet inschatten. Ik wil daar nu ook niet over nadenken. Ik kan het idee van een leven zonder hem niet aan. Dus negeer ik dat maar gewoon even.

The bamboo that bends is stronger than the oak that breaks.

Verlangen

ik ben fan van Liefde voor muziek op tv. De laatste aflevering stond in het teken van Clouseau. Vrolijke meezingers dus. Dacht ik.
Lady linn bracht een verwerkte versie van Verlangen. Veruit mijn favoriete Clouseau nummer. Nu besefte ik wel dat dat best een macho en kei vrouw-onvriendelijk lied was maar toch. Gezongen in de versie van de lady brak ik... nog eens voor dit jaar. Veel blijft er niet meer over om te breken op den duur.

Ben ik alleen maar een verlangen en niet meer dan dat? N blijft leven van dag tot dag, ik blijf hier thuis op survival modus leven. Hij zegt dat hij me graag ziet, dat ik mooi, lief, sexy, grappig ben. Een extreem goeie vriendin, zijn maatje en zijn alles. Ik blijf intens genieten van een knuffel van hem, van een gestolen streling over mijn arm, van een geniepige kneep in mijn kont.
Hij zegt dat we toch niets misdoen zo. We amuseren ons samen. Zijn graag samen. Dat is wel zo. Maar ik weet wel dat ik het niet zou apprecieren als mijn vent geniepig knijpt in iemand anders zijn kont. Als mijn vent ook een andere vrouw streelt en knuffelt. Maar wat Trien er van zou vinden kan me niet schelen. Al ga ik dit nog vele levens to come moeten goedmaken want mijn karma staat giga negatief, ik gun het haar niet. Ze verdient hem niet.

Houdt dat hoop in stand? Misschien wel. Zou het beter zijn gewoon alles van contact stop te zetten? Oh ja, zeker weten. Maar ik kan dat niet. Ik wil dat niet. Ik overleef dat niet. Ik zie hem graag.
Niet alleen puberaal met vlinders. Voor mij is hij zoveel meer dan alleen maar een verlangen. Hij doet, of deed, mij verlangen naar een toekomst samen. Ook al is dat niet de gemakkelijkste weg dat ik zou kiezen. Met hem aan mijn zijde zou ik dat aankunnen, me gesteund voelen. En geliefd, graag gezien. Zijn verleden en huidige demonen, die neem ik er bij. Samen sterk.

Alleen is Trien er. En die blijkt hij ook graag te zien. Maar hoe oprecht is hij dan met mij? Of met haar? Verdient hij mijn tranen? Mijn vriendinnen zeggen van niet. Kan ik hem ooit vertrouwen? Geen idee. Maar ik zie hem graag. Al blijkt dat soms niet genoeg.

Lieve tante

dag lieve tante
Nog steeds tante in mijn hoofd, ook al is dat al bijna 2 jaar niet meer 'echt' zo. In 2 jaar verandert er veel en kan er veel bezinken. Ouder worden maakt je ook rustiger zeggen ze.

Toen je wegging bij peter ging dat allemaal zo snel en zo woelig, nog voor ik het helemaal doorhad. Nu al die tijd later begrijp ik je keuze zeker wel en kan ik alleen maar denken: wat een moeilijke en moedige stap heb jij gezet. Kiezen voor jezelf is niet altijd gemakkelijk.

Er zijn toen dingen gezegd en gedaan die waarschijnlijk hard aankwamen, langs beide kanten. Maar op dat moment zijn dat die rauwe gevoelens.

Het blijft moeilijk, peter is de broer van mijn moeke en hij blijft mijn petertje. Maar ik snap de stap die je hebt gezet. Peter is/was zeker niet de gemakkelijkste mens en als je het zo bekijkt hield je het best lang uit met hem.

Volgende maand is het T zijn doopfeest en ik heb daar al ver 2 maand stress voor. Om je terug te zien na al die tijd, schrik om daar een serieus potje te staan bleiten, bang voor alle emoties die gaan boven komen dan. Want ondanks alles blijf je mijn favoriete tanteke die ik wel erg mis.

Ik wou je graag voor het doopfeest zeggen dat ik het oneindig jammer vind hoe alles is gelopen, dat ik nog vaak aan je denk en vooral dat ik hoop dat je oprecht gelukkig gelukkig bent met de keuze die je maakte.
Vandaar mijn briefje, in de hoop dat ik nu ook kalmeer voor dat feest en dat het een plezante dag kan worden.
J. vertelde dat je gaat trouwen ook. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat het deze keer alles mag zijn wat je ervan verlangt.

Dikke knuffel

redenen

Tijd gaat voorbij, ik kan mijn verdriet wel plaatsen. Leuk is het niet en ga ik het ook nooit vinden, maar sommige dagen is het draagbaar.

Onlangs vroeg ik N wat de reden dan is dat hij verliefd is geworden op Trien. Een duidelijk antwoord kwam er eigenlijk niet. Ik vond dat wat raar. Zo werkt dat niet voor mij. Ik weet wel wat de reden is dat ik head-over-heels-completely-in-love ben met iemand.

In het geval van het lief was dat vooral omdat ik er naar opkeek toen ik zo een jonkie was. Wist ik veel.
Bij N gaat dat zoveel verder. Ik voel me altijd veilig en geborgen bij hem, praten gaat vanzelf, maar stil zijn voelt niet eigenaardig verkeerd. Ik voel me veilig omdat ik niet veroordeeld ga worden, omdat ik 100% mezelf kan én mag zijn zonder daar op afgerekend te worden. Dat ik het gevoel heb dat ik zo mag zijn, ook al ben ik niet perfect. Ik voel me bij hem veilig genoeg om even die oude demonen boven te halen. Dingen die letterlijk niemand anders van mij weet.
Hij kan me altijd opvrolijken ook al is het een kakdag. Ik kan razend kwaad zijn op hem, om meteen daarna dat weer te vergeten omdat ik besef dat ik hem eigenlijk liever zie dan ik er kwaad op ben. Ook al werd mijn hart gebroken.
Hij is ongelooflijk grappig en snapt ook mijn flauwe humor.
Hij heeft de mooiste ogen die ik ooit zag en ik verlies letterlijk even alle begrip van tijd als ik er in kijk.  Zijn lach en glimlach doen me smelten.
Hij is een echt en oprecht mens, zijn geur is verslavend.
Hij heeft de meest perfecte armen, kont en buik van de wereld.
Ik hou van zijn eclectische muzieksmaak die perfect past bij de mijne.
Hij is de enige waarvoor ik ooit mijn veilig leven zou opgeven. Hij kon mijn nieuw veiligheidsanker worden. Ik zou hem zo graag zien, inclusief alle imperfectheden.  En ik zou me graag laten zien.

aflevering zevenduizend

Een echte soap is het, mijn leven. Niet direct van hoogstaand niveau maar desalniettemin een soap.

N koos eigenlijk rond maart definitief voor zijn J, blijkbaar zijn nummer 1. Ik ben die dag volledig ingestort. Bleiten, ik had er geen idee van dat dat zo lang kon duren. Ik zie hem blijkbaar liever dan ik dacht. Anders ook dan ik dacht. Ik heb geen zotte tiener-puberale gevoelens, maar ik denk dagelijks aan hem. Als ik wakker word, als ik bezig ben, ik mis hem. Denk vaak: ik wil dit of dat zeggen aan N. Lachen met hem. Ik brak dus. Erger dan ik ooit dacht dat ik ging kunnen breken. Mijn zeer zorgvuldig opgebouwde pantser versplinterde.  Iets wat ik aankom met hem naast me. Maar wat duizend keer meer pijn doet met zijn keuze nu.

Er komen al meer dagen dat ik het goed kan relativeren. Ik weet dat het geen optie is, dat ik een lief en kinderen thuis heb. Het gevoel is de laatste weken aan het veranderen. Ik heb schrik. Schrik om toch spijt te hebben moest ik vertrekken. Want N komt met bagage, met kinderen en demonen. Dat laat wel wat sporen na. Maar toch zou ik het er momenteel allemaal bij pakken.

Ik heb ook dagen dat ik het niet kan relativeren. dat ik scheitejaloers ben op J, dat ik ze omver zou rijden van jaloezie. Dat is pisnijdig ben, kwaad om N voor wat hij me aandoet. Maar lang duurt die kwaadheid niet. Ik zie hem liever dan dat ik er kwaad kan op zijn.

Hij koos, voor haar, maar blijft me opzoeken, blijft me knuffelen. Zijn J kreeg koudwatervrees denk ik. Het lijkt alsof voor haar de spannning er vanaf is. Hij vertrok van bij vrouw en kind, nam stappen maar zij stapt nog niet echt enthousiast mee. Ergens ben ik daar blij om, maar ergens ook niet. Ik snap haar totaal niet. Maar dat is dan ook mijn probleem niet. Ik wil dat hij gelukkig is. Als dat met haar is dan is het maar zo. Dan was het niet meant to be voor ons.

Het enige dat ik kan zeggen is nu: ik blijf alles tijd geven. Tijd om eventueel de relatie met het lief te herstellen. Tijd om eventueel te zien waar N met J heen gaat. Tijd om misschien N wel nog beter te leren kennen en af te wachten of dat een relatie samen wel zou gaan. Want ik zet niet alles op het spel voor een zeepbel. Tijd kan misschien ook helen wat de  wonde is die momenteel mijn relatie met het lief is. En dat zou eigenlijk de beste oplossing zijn. Al ben ik er nog niet uit of dat ook het beste is voor mij.

where to begin...

Enkele weken, zelfs maanden gingen voorbij, voor ik hier nog eens de moed vond een stukje te schrijven. Weken waarin in ook ben gecrasht. Want N, die bleek een hidden agenda te hebben.

First thing's first, die psychologe, die deed me goed. Ik ben blij dat ik er eentje vond waar het mee klikt en die me inzichten gaf. Dat ik niet nu direct moet beslissen om weg te gaan. Maar dat die keuze ook niet bindend is. Dat ik nu kan blijven om dan misschien later wel nog te vertrekken. Hoeraatjes voor psychologen. Al zag ik dat misschien wel komen.

Wat zag ik niet komen? Het dubbelleven van N. Of is het trippelleven? Kortom, N haalde vast zijn inspiratie bij Stürm der Liebe, of the Bold and the beautiful. Want zo gek kan je het zelf niet verzinnen.

Rond nieuwjaar kwam ik te weten dat ik niet gewoon een eventuele minnares zou zijn voor N. Oh nee, ik was de minnares waar hij de minnares mee bedroog waarmee hij zijn vrouw bedriegt. I kid you not.
Blijkbaar was er nog een of andere griet in het spel die hij al lang kent, waar hij ook 'gevoelens' voor kreeg, nog voor mij. Temptation Island klinkt maar half zo marginaal nu.

Ik gaf hem de wind van voor. Ik was kwaad, ik jankte en treurde. In stilte dan, want leg dat maar eens uit aan je omgeving die van niets weet. Het deed pijn, het kwetste me diep. Dat ik opnieuw niet genoeg was, of zou zijn voor iemand.

Intussen zie ik hem dagelijks, wat de situatie er niet makkelijker op maakt. We maken nog steeds veel plezier samen, we amuseren ons, ik blijf snakken naar zijn aandacht en hij naar de mijne. Maar hoe dat verder moet? Geen idee.

Eigenwaarde gevonden, iemand?