3 weken vakantie, 3 weken van zo goed als altijd bij de vent zijn. Ik overleefde, hij ook. Het is een prestatie gezien alles wat speelt.
Als ik het verhaal vertel aan mijn vriendinnen lijkt alles zo onwerkelijk en van de pot gerukt. Het lijken verhaallijnen van days of our lives vermengelt met Sturm Der Liebe. Maar het is mijn werkelijkheid. Van begin tot einde zit ik er middenin en het verscheurt mij. De liefde voor mijn kinderen maakt het haast onmogelijk om te vertrekken. Maar het eet mij wel helemaal op vanbinnen. Het gaat niet goed met mij. Ondanks dat meer mensen dan ooit zeggen dat ik er goed en stralend uitzie. De rol van m'n leven blijkbaar. Blijft jammer dat ik er nooit een oscar voor ga krijgen.
Zelfs nadat ik nog eens te weten kwam dat de vent verliefd was, again, op de mama van een vriendinnetje van mijn kleinste deze keer, wou ik nog open minded op reis vertrekken. Ik ging er van uit dat nu hij het licht wel wat had gezien, we als vrienden de vakantie konden aanvatten en dat we vanaf dan wel konden zien hoe het verder zal evolueren. Om die reden besloot ik voor mijzelf 3 weken geen contact te zoeken met N. Ik wou zien hoe ik daar zou op reageren en hoe mijn relatie thuis dan zou verder gaan. Ik vond dat de eerlijkste manier, om het zo de beste kans te geven. Ik geef toe, toen ik via via toen ik nog op reis was een foto kreeg van N, toen ze met collega's op stap waren, maakte mijn hart een sprongetje, maar toch bleef ik flink en zocht ik geen contact. De reis verliep ok. Geen ruzie, als gewoon vrienden en de kindjes vonden het fantastisch. Ik begon misschien zelfs te deken dat ik het ooit achter me kon laten en dat er heel misschien nog een kans zou zijn. Misschien, maar misschien is beter dan niets.
Tot ik dan de laatste dagen ontdekte dat hij wel contact had met zijn vlam. Dat ze al enkele keren belden, dat ze vaak berichten stuurden. De vent gaf het toe. Laf en zielig vond ik het. Want ik gaf het kansen, hij blijkbaar niet.
Zijn excuse? Dat hij vond dat er van mijn kant geen verandering in zat, dat ik nog geen romantische toenadering zocht. Hij verwacht dat ik, wat hij meer dan 15 jaar scheef trok, wat nooit een gelijke relatie was van in het begin, recht trek in 10 dagen vakantie. 'Want in het begin van de vakantie zocht hij minder contact met haar, het was pas nadat hij vond dat ik niet uit mijn schulp kwam, dat hij haar meer contacteerde'. Ok dan. Ik lig niet rap genoeg met mijn benen open voor hem. Dus dan blijkt dat gerechtvaardigd. Jammer dat ik nooit van die regel geweten heb.
Ik ben mijn eerste dag aan het werk vandaag. N heb ik nog steeds niet gezien of gehoord. Die zenuwen en misselijkheid zijn dus minstens een dag extra te voelen.
Want die 3 weken van geen contact deden me beseffen hoe erg ik hem mis. In kleine dingen die ik hem graag wil zeggen. In grappige dingen waar we samen zouden kunnen over lachen. Hoe ik het geluid van zijn stem mis en de aanraking van zijn vingers op mijn huid. Tot ik besef dat hij niet voor mij kiest maar voor zijn trien. en dan zegt iets in mij dat ik het misschien beter los laat. dat ik mezelf enkel maar kwel zo.
Dat is waarschijnlijk zo. Maar het neemt niet weg dat ik nooit nog iemand graag ga zien op de manier waarop ik hem graag zie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten