redenen

Tijd gaat voorbij, ik kan mijn verdriet wel plaatsen. Leuk is het niet en ga ik het ook nooit vinden, maar sommige dagen is het draagbaar.

Onlangs vroeg ik N wat de reden dan is dat hij verliefd is geworden op Trien. Een duidelijk antwoord kwam er eigenlijk niet. Ik vond dat wat raar. Zo werkt dat niet voor mij. Ik weet wel wat de reden is dat ik head-over-heels-completely-in-love ben met iemand.

In het geval van het lief was dat vooral omdat ik er naar opkeek toen ik zo een jonkie was. Wist ik veel.
Bij N gaat dat zoveel verder. Ik voel me altijd veilig en geborgen bij hem, praten gaat vanzelf, maar stil zijn voelt niet eigenaardig verkeerd. Ik voel me veilig omdat ik niet veroordeeld ga worden, omdat ik 100% mezelf kan én mag zijn zonder daar op afgerekend te worden. Dat ik het gevoel heb dat ik zo mag zijn, ook al ben ik niet perfect. Ik voel me bij hem veilig genoeg om even die oude demonen boven te halen. Dingen die letterlijk niemand anders van mij weet.
Hij kan me altijd opvrolijken ook al is het een kakdag. Ik kan razend kwaad zijn op hem, om meteen daarna dat weer te vergeten omdat ik besef dat ik hem eigenlijk liever zie dan ik er kwaad op ben. Ook al werd mijn hart gebroken.
Hij is ongelooflijk grappig en snapt ook mijn flauwe humor.
Hij heeft de mooiste ogen die ik ooit zag en ik verlies letterlijk even alle begrip van tijd als ik er in kijk.  Zijn lach en glimlach doen me smelten.
Hij is een echt en oprecht mens, zijn geur is verslavend.
Hij heeft de meest perfecte armen, kont en buik van de wereld.
Ik hou van zijn eclectische muzieksmaak die perfect past bij de mijne.
Hij is de enige waarvoor ik ooit mijn veilig leven zou opgeven. Hij kon mijn nieuw veiligheidsanker worden. Ik zou hem zo graag zien, inclusief alle imperfectheden.  En ik zou me graag laten zien.