post-holiday-feelings

3 weken vakantie, 3 weken van zo goed als altijd bij de vent zijn. Ik overleefde, hij ook. Het is een prestatie gezien alles wat speelt.

Als ik het verhaal vertel aan mijn vriendinnen lijkt alles zo onwerkelijk en van de pot gerukt. Het lijken verhaallijnen van days of our lives vermengelt met Sturm Der Liebe. Maar het is mijn werkelijkheid. Van begin tot einde zit ik er middenin en het verscheurt mij. De liefde voor mijn kinderen maakt het haast onmogelijk om te vertrekken. Maar het eet mij wel helemaal op vanbinnen. Het gaat niet goed met mij. Ondanks dat meer mensen dan ooit zeggen dat ik er goed en stralend uitzie. De rol van m'n leven blijkbaar. Blijft jammer dat ik er nooit een oscar voor ga krijgen.

Zelfs nadat ik nog eens te weten kwam dat de vent verliefd was, again, op de mama van een vriendinnetje van mijn kleinste deze keer, wou ik nog open minded op reis vertrekken. Ik ging er van uit dat nu hij het licht wel wat had gezien, we als vrienden de vakantie konden aanvatten en dat we vanaf dan wel konden zien hoe het verder zal evolueren. Om die reden besloot ik voor mijzelf 3 weken geen contact te zoeken met N. Ik wou zien hoe ik daar zou op reageren en hoe mijn relatie thuis dan zou verder gaan. Ik vond dat de eerlijkste manier, om het zo de beste kans te geven. Ik geef toe, toen ik via via toen ik nog op reis was een foto kreeg van N, toen ze met collega's op stap waren, maakte mijn hart een sprongetje, maar toch bleef ik flink en zocht ik geen contact. De reis verliep ok. Geen ruzie, als gewoon vrienden en de kindjes vonden het fantastisch. Ik begon misschien zelfs te deken dat ik het ooit achter me kon laten en dat er heel misschien nog een kans zou zijn. Misschien, maar misschien is beter dan niets.

Tot ik dan de laatste dagen ontdekte dat hij wel contact had met zijn vlam. Dat ze al enkele keren belden, dat ze vaak berichten stuurden. De vent gaf het toe. Laf en zielig vond ik het. Want ik gaf het kansen, hij blijkbaar niet.

Zijn excuse? Dat hij vond dat er van mijn kant geen verandering in zat, dat ik nog geen romantische toenadering zocht. Hij verwacht dat ik, wat hij meer dan 15 jaar scheef trok, wat nooit een gelijke relatie was van in het begin, recht trek in 10 dagen vakantie. 'Want in het begin van de vakantie zocht hij minder contact met haar, het was pas nadat hij vond dat ik niet uit mijn schulp kwam, dat hij haar meer contacteerde'. Ok dan. Ik lig niet rap genoeg met mijn benen open voor hem. Dus dan blijkt dat gerechtvaardigd. Jammer dat ik nooit van die regel geweten heb.

Ik ben mijn eerste dag aan het werk vandaag. N heb ik nog steeds niet gezien of gehoord. Die zenuwen en misselijkheid zijn dus minstens een dag extra te voelen.
Want die 3 weken van geen contact deden me beseffen hoe erg ik hem mis. In kleine dingen die ik hem graag wil zeggen. In grappige dingen waar we samen zouden kunnen over lachen. Hoe ik het geluid van zijn stem mis en de aanraking van zijn vingers op mijn huid. Tot ik besef dat hij niet voor mij kiest maar voor zijn trien. en dan zegt iets in mij dat ik het misschien beter los laat. dat ik mezelf enkel maar kwel zo.
Dat is waarschijnlijk zo. Maar het neemt niet weg dat ik nooit nog iemand graag ga zien op de manier waarop ik hem graag zie.

Harder dan ik hebben kan

1 week. Zo lang is het geleden dat ik besloot in mijn verlof geen berichtjes te sturen naar N. Een week afzien zo blijkt. Ik lichte mijn beste vriendin in van mijn plan. Ze zei: stuur naar mij iets als de drang te groot is. Het kind beklaagt het haar wellicht al...
Toch zou ik willen doorzetten. Makkelijk is het niet. Ik mis hem als zot. Ik wil hem horen, hem voelen, ruiken en aanraken. Ik wil hem dichtbij. Ik wil hem knuffelen en zoveel meer.
Maar misschien is het best zo. Misschien mist hij me niet zo hard als ik hem. Misschien verdient hij mijn gemis niet.
Misschien is hij niet de ideale vent voor mij. Misschien beeld ik me dat maar in. Maar dat het schijtemoeilijk is hem zo links te laten liggen, das een zekerheid. Ik mis hem. Harder dan ik hebben kan.

Doodssteek

ik kan het niet meer. Ik ben op. Mentaal uitgeput. De rek is er volledig af.

Ik zag het van ver komen dat de vent er alweer iemand anders op nahield. Ik kan het hem niet eens kwalijk pakken. Affectie van mij krijgt hij niet. Maar dat hij alle schuld in mijn schoenen stampt en mij het gevoel geeft dat ik de oorzaak ben van alle leed dat het gezin zou ondergaan, is een brug te ver. Ik zou willen zeggen: hij ziet het echt in nu. Hij beseft het. Maar dat dacht ik alle andere keren ook al. Wat maakt het dan nu anders? Het besef dat ik klaar sta mijn ouders in te lichten? Dat ik klaar ben om alle miserie alleen te trotseren?  Alle verliezen te aanvaarden?

Intussen op de afdeling 'N' loopt het ook niet echt. Ik haat het gevoel dat ik me vaak afhankelijk voel van aandacht van hem. Ik haat het gevoel dat ik hem nodig heb om goed te functioneren. Ik haat het gevoel dat hij een deel van mij lijkt. Maar vooral haat ik het dat ik dat waarschijnlijk alleen vind. Dat hij blijkbaar wel functioneert zonder mij.
Ik haat het. Maar tegelijk is het wel het mooiste gevoel dat ik al had. Het diepste gevoel dat ik al voelde. Ik verpestte het waarschijnlijk voor altijd nu. Voor ambras zorgen tussen hem en trien was niet de bedoeling maar wel de uitkomst. Ze samen zien, op mijn eigen bekende terrein was moeilijk. Ze samen zien deed fysiek pijn. Alle lucht werd uit mijn longen geknepen, mijn maag protesteerde en mijn hart werd uitgewrongen. Ik had nooit moeten gaan die dag. Ik had me niet mogen laten overhalen. Ik wist dat het moeilijk ging zijn. Dat ik boven alles jaloers ging zijn. En dat ik het niet ging kunnen tegenhouden. Dat in combinatie met de vent en zijn stommiteiten was geen topcombinatie.
Maar ik was er nu wel. Met de vent. En N en trien. En ik kon niet anders dan hem aanspreken. Want de vent had hem al 2 keer zien passeren. Niets zeggen was geen optie. Maar pijnlijk, niet te beschrijven.

De dag nadien zag ik op mijn eigen bekende terrein ook N zijn vrouw. Bijna ex-vrouw, of niet. Wie gaat dat zeggen. Nog meer dubbel gevoel en miserie. Een standbeeld voor die vrouw. Het is een topper. Ze is lief, ze is grappig, ze is knap. Ze zou een top vriendin kunnen zijn. Ze paste ook perfect in mijn vriendengroep. Hoe moeilijk is het. Iemand zo tof vinden, maar stiekem wel haar man willen. Alle respect ter wereld voor haar. Als N haar ooit terug zou kiezen, dan zou ik blij zijn voor beiden. Dan zou ik hem vergeten. Dat zou niet simpel zijn. Maar ze verdient het wel. Haar geluk. En dat wil ik niet kapot maken.

Dat alles, op 1 week. Dat zijn teveel gevoelens en emoties. Dat is teveel voor 1 mens om te verwerken. Ik zit er door. Ik kan niet meer. Ik wil alleen slapen. Alleen zijn, rust vinden. Of in een gat kruipen en er nooit meer uitkomen.
Misschien was dit wel mijn doodssteek.