Me verliezen in wat-alsen, ik kan dat goed. Bedenken hoe mijn leven zou zijn geweest als je op een bepaald moment een andere keuze had gemaakt. Een butterfly-effect als het ware.
Want wat als ik 12 jaar geleden de moed had gehad om onder ogen te zien dat mijn relatie het redden niet waard was? Waar had ik dan nu gestaan? Dan was ik misschien toch met de knappe archeoloog-stagiair van mijn vakantiejob toen begonnen. Dan woonde ik nu misschien samen met hem in Bologna. Een Italiaanse furie met Italiaanse kinderen? En in de buurt van mijn geliefde kleine dorpje daar in de Apennijnen? Dat was een leven zonder mijn kindjes van nu geweest. Maar je kan niet missen wat er nooit is geweest. Dus dat had geen punt van verdriet geweest.
Dan had ik ook N niet leren kennen want dan had ik nooit mijn job die ik nu heb uitgeoefend. Had ik dan gelukkiger geweest? Misschien wel, maar dat kan ik niet met zekerheid zeggen. Ik was op dat pad vast ook dingen tegen gekomen die een beproeving hadden geweest.
Ik geloof hard in het feit dat toeval niet bestaat, dat alles gebeurt met een reden. Dus ook mijn keuzes die ik maakte. Op dat moment waren het de beste keuzes die ik kon maken. Want die keuze heeft geleid naar de levenslessen en ontmoetingen die ik vervolgens tegen kwam. Die keuze heeft geleid naar mijn ontmoeting met N. Die ik al had zien lopen vanaf de eerste dag dat hij een voet in het gebouw had gezet. Dus misschien moest het wel lopen zoals het liep. En moet ik gewoon ondergaan wat er nu is, om daar beter en sterker uit te komen. Misschien is dit gewoon een les, waar ik over een aantal jaar aan ga terug denken als een turning point, een punt in mijn leven dat bepalend is geweest voor de rest.
Of dat een leven met of zonder n gaat zijn kan ik niet inschatten. Ik wil daar nu ook niet over nadenken. Ik kan het idee van een leven zonder hem niet aan. Dus negeer ik dat maar gewoon even.
The bamboo that bends is stronger than the oak that breaks.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten