Een dekseltje

Ik nam een besluit. Ik zoek een therapeut. Iemand die me helpt objectief naar alles te kijken. Iemand die me helpt de essentie van de zaak te vinden. Iemand die volledig los staan van mij en alle miserie die zich nu afspeelt.

De thuissituatie is er nog geen haar op verbeterd. Ik krijg voze rillingen als ik denk aan een knuffel met het lief. Hij doet me niets. Het kan me niet schelen waar hij is, met wie en wat hij doet. Zolang hij mij maar gerust laat is alles best.
U ziet, dat is niet houdbaar. Niet voor mij en niet voor hem.

In de tussentijd is er N. Hij vecht, tegen gevoelens, vecht om niets fout te doen, net als ik. Maar er komt een dag dat we dat gevecht gaan verliezen. Een dag dat we ons verliezen in elkaar. Want wij passen samen, N en ik. We lachen veel samen, we begrijpen elkaar met een half woord, we vinden elkaar belachelijk knap.
Ik wens al mijn vrijgezelle vriendinnen iemand toe waarbij ze voelen wat ik en N voelen. Want het voelt goed, vertrouwd, normaal en lekker.
Ik kan alleen maar denken aan opgekruld in zijn armen te liggen. Mij volledig weg te stoppen onder zijn oksel. Weg van de wereld, maar wel samen. Een zeepbel van geluk.

Al kan die zeepbel barsten. Dat beseffen we ook. Wat als het toch niet lukt? Er zijn ook veel verliezen te lijden. Kinderen die gekwetst worden. Maar kinderen zijn misschien wel flexibel? Zijn kinderen niet gelukkig als ook de ouders gelukkig zijn? Maar wat als papa en mama niet meer samen gelukkig zijn? Maar wat als het niet blijkt te klikken met die kinderen? Is een relatie daar tegen bestand?
is er al sprake van een relatie? Eigenlijk niet want veel actie was er nog niet. Willen we dat? Wat mij betreft wel, denk ik. Maar is er dan nog een weg terug? Geen idee.

Wat ik wel weet is dat hij een verdomd goed dekseltje zou zijn op mijn potje.

11 maand

Hoe het met me gaat? Werkelijk zeer peachy...

Het gaat niet zo goed. Het lief, die doet eigenlijk echt wel zijn best. Hij helpt waar hij kan, wat een verbetering is van duizend percent. En toch is er van mijn kant niets, enkel een groot leeg gat. Geen gevoel. Of nee, dat is niet waar. Soms denk ik: Kom, laten we er ons toch nog maar eens in smijten! Maar dan gebeurt er toch weer iets waarvan ik denk: dit gaat nooit meer rechtgetrokken kunnen worden.

Ook met N is het op zijn minst gezegd bizar. Het gaat van enorm aantrekken tot walgelijk onbeleefd afstoten. Van elkaar net niet opeten, naar een ijskoude en kille afwijzing.
Ik heb het daar enorm moeilijk mee. Ik ben in mijn leven al enorm shitty behandeld geweest, maar van N had ik dat nooit verwacht, nooit zien komen. Til ik er daarom zo zwaar aan? waarschijnlijk wel. Is dat logisch? Ik denk het niet.

Ben ik verliefd op N? Ik weet dat nog steeds niet. Ik mis hem wel als ik hem niet zie of hoor. Maar na een tijdje betert dat wel. Is dat dan verliefdheid? Liefde? Of is het gewoon lust? Of verveel ik me op een bepaalde manier?

11 maand zit ik al met een rotgevoel, 11 maand sinds ik het ontdekte dat het lief ook iemand anders zijn lief wou zijn. Dat is lang. Ik heb geen idee hoe lang ik dat nog kan volhouden. Ik heb geen idee hoeveel tijd ik het nog moet geven voor ik moet besluiten dan nog meer tijd geen nut heeft.

En intussen blijf ik ploeteren. Een ploetermoeder, in de ruimste zin die het woord kan hebben.