Doodssteek

ik kan het niet meer. Ik ben op. Mentaal uitgeput. De rek is er volledig af.

Ik zag het van ver komen dat de vent er alweer iemand anders op nahield. Ik kan het hem niet eens kwalijk pakken. Affectie van mij krijgt hij niet. Maar dat hij alle schuld in mijn schoenen stampt en mij het gevoel geeft dat ik de oorzaak ben van alle leed dat het gezin zou ondergaan, is een brug te ver. Ik zou willen zeggen: hij ziet het echt in nu. Hij beseft het. Maar dat dacht ik alle andere keren ook al. Wat maakt het dan nu anders? Het besef dat ik klaar sta mijn ouders in te lichten? Dat ik klaar ben om alle miserie alleen te trotseren?  Alle verliezen te aanvaarden?

Intussen op de afdeling 'N' loopt het ook niet echt. Ik haat het gevoel dat ik me vaak afhankelijk voel van aandacht van hem. Ik haat het gevoel dat ik hem nodig heb om goed te functioneren. Ik haat het gevoel dat hij een deel van mij lijkt. Maar vooral haat ik het dat ik dat waarschijnlijk alleen vind. Dat hij blijkbaar wel functioneert zonder mij.
Ik haat het. Maar tegelijk is het wel het mooiste gevoel dat ik al had. Het diepste gevoel dat ik al voelde. Ik verpestte het waarschijnlijk voor altijd nu. Voor ambras zorgen tussen hem en trien was niet de bedoeling maar wel de uitkomst. Ze samen zien, op mijn eigen bekende terrein was moeilijk. Ze samen zien deed fysiek pijn. Alle lucht werd uit mijn longen geknepen, mijn maag protesteerde en mijn hart werd uitgewrongen. Ik had nooit moeten gaan die dag. Ik had me niet mogen laten overhalen. Ik wist dat het moeilijk ging zijn. Dat ik boven alles jaloers ging zijn. En dat ik het niet ging kunnen tegenhouden. Dat in combinatie met de vent en zijn stommiteiten was geen topcombinatie.
Maar ik was er nu wel. Met de vent. En N en trien. En ik kon niet anders dan hem aanspreken. Want de vent had hem al 2 keer zien passeren. Niets zeggen was geen optie. Maar pijnlijk, niet te beschrijven.

De dag nadien zag ik op mijn eigen bekende terrein ook N zijn vrouw. Bijna ex-vrouw, of niet. Wie gaat dat zeggen. Nog meer dubbel gevoel en miserie. Een standbeeld voor die vrouw. Het is een topper. Ze is lief, ze is grappig, ze is knap. Ze zou een top vriendin kunnen zijn. Ze paste ook perfect in mijn vriendengroep. Hoe moeilijk is het. Iemand zo tof vinden, maar stiekem wel haar man willen. Alle respect ter wereld voor haar. Als N haar ooit terug zou kiezen, dan zou ik blij zijn voor beiden. Dan zou ik hem vergeten. Dat zou niet simpel zijn. Maar ze verdient het wel. Haar geluk. En dat wil ik niet kapot maken.

Dat alles, op 1 week. Dat zijn teveel gevoelens en emoties. Dat is teveel voor 1 mens om te verwerken. Ik zit er door. Ik kan niet meer. Ik wil alleen slapen. Alleen zijn, rust vinden. Of in een gat kruipen en er nooit meer uitkomen.
Misschien was dit wel mijn doodssteek.