ups, of downs?

Ups and downs, dat is een aaneenschakeling in mijn leven.
Het lief, die kwam door stom toeval te weten dat ik eigenlijk meer met mijn gedachten bij N zit dan ok is. Heel erg droog gesteld kan het me ook niet schelen dat hij het weet. Hij doet me eigenlijk momenteel niets. Hij had dan ook nog het lef om kwaad te zijn.

Hij, die mij als eerste bedroog. Met iemand waar hij zelf van beweerde dat ze niets betekende en hij daar geen gevoelens voor had. Hij die dus alles wat hij heeft op het spel heeft gezet voor iets van geen betekenis. Die dus, die was kwaad op mij. Terwijl er misschien wel gevoelens zijn maar er nog niets gebeurde.

Ik mis die niet, nooit, geen seconde. Hij gaf me ook nooit iets om te missen.

Er kwam een draai bij N. Ik beteken wel degelijk iets voor hem zegt hij. Alleen is het zo verdomd moeilijk. We denken beiden hetzelfde. Als we de keuze maken om toch een einde achter onze relatie te zetten mag die niet afhangen van wat er eventueel wel of niet is. En in de tussentijd is het vechten. Tegen de zin om hem constant vast te pakken, hem te kussen en te knuffelen. Hem mis ik wel.
Misschien is dat ook alleszeggend.

battle

Daar zit ik dan. In oorlog met mezelf zoals zoveel de laatste tijd.
Hoe komt het toch dat het altijd uitdraait op hetzelfde? Ik smijt mij ergens in, ik doe alles voor iedereen, met veel passie en plezier. Hoe komt het toch dat ik daar zo weinig voor terug krijg?

Die iemand anders die ik misschien vond, ik noem hem N, die neemt afstand. Rationeel begrijp ik dat. Zeer zeker. Er is de vrouw, kinderen en een huis. Emotioneel kan ik dat niet aan. Ik ben blijkbaar niet genoeg waard om er tijd in te steken. Niet genoeg om voor te gaan, niet genoeg tout court.

Zoals ik voor het lief ook niet genoeg ben om werkelijk eens alles op alles te zetten voor mij. Hij vertelt aan 2 vriendinnen  van mij die weten hoe de situatie zit wel dat hij me zo graag ziet. Dat hij mij toch fantastisch vindt. Maar toch is dat niet genoeg om me dan meer te helpen thuis, om meer moeite voor te doen. Dat bleek niet genoeg om me dan niet te bedriegen. Ik blijk niet genoeg.

En dat doet pijn, dat ik niet goed genoeg blijk te zijn voor het lief, maar misschien ook niet voor N... How low can you go?

Little bit

Meer moet daar niet over gezegd worden.

happy faces

9 maand. Zo lang leef ik al in een algemeen gevoel van wanhoop afgewisseld met complete leegte. Dikke, zwarte leegte. Natuurlijk zijn er momenten waarop ik best gelukkig ben, ik heb geen depressie, dat weet ik zeker. Maar zo dikke zware en zwarte leegte zou daar wel naartoe kunnen evolueren.

Voor de buitenwereld zet ik een happy face op. Ik wil niet dat er veel mensen hiervan afweten. Stel dat we er toch nog samen uit zouden komen, dan wil ik niet dat er iemand naar mij kijkt met medelijden, of dat die iemand vooroordelen heeft. Happy face dus. Er zijn maar een klein handvol mensen die weten hoe de situatie nu zit.

Ik slaag daar wonderwel zeer goed in, in een happy face opzetten. Ik ben vrolijk, ik lach, ik amuseer me en blijk ook normaal te functioneren.

Er zijn ook verbazend weinig mensen uit mijn dichte omgeving er door kunnen kijken. Zij vragen me hoe het zit. Verzekeren me dat ze me steunen, no matter what ik kies. Dat doet ook wel pijn, beseffen dat er niet echt veel mensen zijn die het echt doorhebben hoe slecht het gaat.

 Eentje  letterlijk: ik denk dat jij nu zoekt naar iemand anders, onbewust. En als je die gevonden hebt, dat je weg bent.

Zou ik dat doen, er een punt achter zetten? Ik weet het niet. Als ik mijn kinderen zie lopen kan en wil ik me niet inbeelden dat ik ze niet elke dag zie. Maar wat hebben zij dan aan een moeder die emotioneel compleet ten onder gaat?

 Want ik vond die iemand anders misschien wel. Iemand die ik onsterfelijk grappig vind, die ik ongelooflijk knap vind, waarmee ik gemakkelijke stiltes kan hebben, iemand met dezelfde muzieksmaak en dezelfde interesses.

Al is het niet zo simpel want is er ook bij hem een relatie, kinderen en een huis. We doen niets mis. We spraken het uit want voelden beiden de spanning hangen. We voelden beiden het verlangen zinderen. Maar meer dan een gestolen kus kwam er niet van.

Rationeel beseffen we beiden ook dat het eigenlijk nooit kan lukken. Verliezen zijn er altijd. En ik ben maar simpele ik. Ik ben maar gewoon. Ik ben niet zijn vrouw en niet de moeder van zijn kinderen. Ongelijke strijd van in het begin. Een strijd die ik nooit kan winnen.

Omgekeerd is dat misschien ook zo, ik weet het niet. Ik mis mijn lief niet, ik heb hem niet nodig om mijn leven te leiden. Maar uiteraard is hij er wel altijd al geweest. Ik kan dus niet met zekerheid zeggen of ik hem zou missen moest ik hem nooit meer zien.

 Daarboven komen nog eens de vele mensen die ik oneindig hard zou kwetsen, als ik ervoor kies het lief niet meer mijn lief te laten zijn. Zijn ouders, mijn ouders, tantes en nonkels. Onze kindjes als belangrijkste.

Dat weegt, dat weegt veel te zwaar op mijn schouders en toch kan ik niet anders dan verder ploeteren.

Time

Vooroordelen, ik had en waarschijnlijk heb, er vaak klaarstaan. Een mening vormen over mensen die hun vriend of vriendin bedriegen? Geen excuus voor, afgedankt, dat soort volk. Je doet dat niet. Punt.

Ik kon er maar niet bij waarom je dat ooit zou doen. Want dat is laf, dat is mensen pijn doen en waarvoor? Om in het slechtste geval te ontdekken dat het alles wat je ermee verloren bent dat risico niet waard was. Is er wel een beste geval? Ik ken niet echt veel moedgevende voorbeelden.

 Ik was er ook zeker van dat het mij nooit zou overkomen. In geen van beide richtingen zelfs. Niet als bedrieger en zeker al niet als bedrogene. Maar dingen veranderen. Je komt in een bepaalde flow en van het ene komt blijkbaar al eens het andere. Voor je het weet blijk je wel in de rol van bedrogene te zitten. Na een relatie van +10 jaar komt dat aan, ook al voel je al langer dat het niet goed zit.

 Dat lief van mij, die ondernam ook niet veel om dat gevoel van algemene malaise weg te nemen. Aan die alarmbel werd nochtans genoeg getrokken. Luid ook. Luid genoeg om een Concordia mee te redden. Maar er veranderde in wezen niets. En ik werd onverschillig. Tot ik ontdekte dat de wederhelft er een verschillende agenda op na hield. Boos, wat een understatement is, schold ik hem de huid vol. Na weken van bleiren en wenen besloot ik er toch nog eens voor te gaan. Misschien waren we wel wakker geschud. Vol moed stortte ik me op herstel.  

Dat maakte dat die tweede val des te dieper was. Want dat contact tussen het lief en ‘die ander’, dat was niet gestopt.

 En nu? Nu kan het me niets meer schelen. Do not give a shit, werkelijk niet. Is er nog contact na mijn tweede scène van jewelste? Geen idee, do not care. Hij trekt er zijn plan mee. Ik kan het niet meer opbrengen. Het is op. Het gaat simpelweg niet meer.

Alleen zijn er kinderen, en zoals al gezegd, zij vragen er niet om. Ik kan van hun geen collateral damage maken. Dus offer ik mezelf maar op. Omdat ik niet anders durf. Omdat er geen betere optie is. Omdat kinderen groot brengen op mijn eentje volgens mij niet haalbaar is.

Wil ik dit? Nee. Gaat dat gebeuren? Misschien. Is dat houdbaar, leven met die gevoelens? Geen idee. Only time can tell.

impasse, what else.

Ik ga niet rond de pot draaien, op relationeel vlak zit ik in een impasse. En terwijl ik dat typ denk ik 'Maar zit mijn hele leven niet gewoon in een impasse?'

Ik doe mijn werk graag maar laat er geen traan over als ik het niet meer elke dag kan doen. Ik heb geen slecht leven, maar ik heb bijzonder weinig passie en vuur in dat leven. De sparkel is er uit. Weg. Geen idee wanneer die precies over boord is getuimeld.
Al vermoed ik dat de relationele impasse gewoon zo doorweegt op mijn zijn. Dat het net dat is wat mijn gevoel niet bepaald erg vrolijk maakt.

Die vriend van mij, die helpt er ok niet echt aan. We leven samen, apart. We doen ons ding, hebben occasioneel seks en that's it. Occasioneel omdat ik vaak denk: ik moet wel, het is al te lang geleden.
maar ik ben 30+, veel te jong om daar zo over te denken. Ik wil een vriend die ik de kleren van zijn lijf trek, die ik van pure hitsigheid dan maar pak in de keuken omdat de slaapkamer te ver weg is.

Maar hoe reëel is dat allemaal? In welke mate denken we dat we dat willen door films en 'De Boekskes' en in welke mate willen we dat ook echt?
En hoe mogelijk is dat, als er ook al een bende kinderen in dat huis en die keuken rond lopen?

In mijn hoofd raast een enorme tweestrijd. Alleenstaande moeder met 2 kinderen op een appartementje, ik zie dat niet zitten. Mijn kinderen maar om de week zien, zie ik ook niet zitten. Al is het maar omdat mijn vriend eigenlijk niets kan, buiten spelen met die kinderen. Hij kan niet koken, heeft geen geduld als ze eens wat minder flink eten. Heeft er ook geen besef van dat die kinderen moeten gewassen worden. Ik kan hun dat niet aandoen. Zij hebben niet gevraagd om de chaos en problemen die zo een leven voort brengen. Ik ben misschien geen 'moeder van het jaar' maar ik weet wel dat ik mezelf weg kan cijferen voor hun. En dus blijf ik.

Ik blijf dat leven in impasse leven. Ik blijf bij mijn vriend waarvan ik denk dat ik die eigenlijk niet graag meer zie. Gewoon, omdat er geen andere optie is. Omdat ik niet weet hoe ik het anders voor elkaar kan krijgen op mijn eentje.