Ik vraag me vaak af hoelang ik nog in deze situatie kan leven. Ik besef dat ik al mijn moed moet verzamelen en thuis de situatie moet aanpakken. Ik besef dat we daar serieus over moeten gaan praten, maar ik durf niet. Doodsbang. Niet over het gevolg en het feit dat hij misschien zou beslissen om uit elkaar te gaan. Ik heb schrik voor de gevolgen daarna.
Want dan, dan sta ik er alleen voor. En qua werklast zie ik het me wel doen, het financieel halen, dat is een andere zaak. Mijn kinderen een week missen lijkt me rampzalig. Maar waar ik het meeste schrik van heb is het schuldgevoel dat hij me gaat aansmeren. Enkele maanden geleden probeerde ik de situatie aan te kaarten wat enkel resulteerde in hij die het slachtoffer uithangt en jammert dat zijn leven voorbij is en dat ik hem alles afpak wat hij graag ziet. Daarna ik ben toegeklapt.
Ik heb schrik voor de gevolgen die mijn meisjes gaan moeten dragen, ik heb schrik hun iets te moeten ontzeggen. Schrik hun niet alles te geven wat ze graag zouden willen, zonder dat ze rotverwend zijn.
Ik heb schrik om door iedereen als boeman gezien te worden. Als de zottin die haar gezin uit elkaar heeft gerukt gewoon omdat ze het niet meer zag zitten met de vader van haar kinderen.
Maar ik heb ook schrik dat ik uit schrik ga blijven bij hem en dat ik ga wegkwijnen. Dat ik mezelf ga wegcijferen in het belang van mijn kindjes. Dat ik er uiteindelijk zelf onderdoor ga gaan. Dat ik over 10 jaar weer spijt ga hebben dat ik 10 jaar daarvoor niet ben vertrokken. Zoals nu het geval is.
Verscheurd worden, het is niet aan te raden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten