Verlangen

ik ben fan van Liefde voor muziek op tv. De laatste aflevering stond in het teken van Clouseau. Vrolijke meezingers dus. Dacht ik.
Lady linn bracht een verwerkte versie van Verlangen. Veruit mijn favoriete Clouseau nummer. Nu besefte ik wel dat dat best een macho en kei vrouw-onvriendelijk lied was maar toch. Gezongen in de versie van de lady brak ik... nog eens voor dit jaar. Veel blijft er niet meer over om te breken op den duur.

Ben ik alleen maar een verlangen en niet meer dan dat? N blijft leven van dag tot dag, ik blijf hier thuis op survival modus leven. Hij zegt dat hij me graag ziet, dat ik mooi, lief, sexy, grappig ben. Een extreem goeie vriendin, zijn maatje en zijn alles. Ik blijf intens genieten van een knuffel van hem, van een gestolen streling over mijn arm, van een geniepige kneep in mijn kont.
Hij zegt dat we toch niets misdoen zo. We amuseren ons samen. Zijn graag samen. Dat is wel zo. Maar ik weet wel dat ik het niet zou apprecieren als mijn vent geniepig knijpt in iemand anders zijn kont. Als mijn vent ook een andere vrouw streelt en knuffelt. Maar wat Trien er van zou vinden kan me niet schelen. Al ga ik dit nog vele levens to come moeten goedmaken want mijn karma staat giga negatief, ik gun het haar niet. Ze verdient hem niet.

Houdt dat hoop in stand? Misschien wel. Zou het beter zijn gewoon alles van contact stop te zetten? Oh ja, zeker weten. Maar ik kan dat niet. Ik wil dat niet. Ik overleef dat niet. Ik zie hem graag.
Niet alleen puberaal met vlinders. Voor mij is hij zoveel meer dan alleen maar een verlangen. Hij doet, of deed, mij verlangen naar een toekomst samen. Ook al is dat niet de gemakkelijkste weg dat ik zou kiezen. Met hem aan mijn zijde zou ik dat aankunnen, me gesteund voelen. En geliefd, graag gezien. Zijn verleden en huidige demonen, die neem ik er bij. Samen sterk.

Alleen is Trien er. En die blijkt hij ook graag te zien. Maar hoe oprecht is hij dan met mij? Of met haar? Verdient hij mijn tranen? Mijn vriendinnen zeggen van niet. Kan ik hem ooit vertrouwen? Geen idee. Maar ik zie hem graag. Al blijkt dat soms niet genoeg.

Lieve tante

dag lieve tante
Nog steeds tante in mijn hoofd, ook al is dat al bijna 2 jaar niet meer 'echt' zo. In 2 jaar verandert er veel en kan er veel bezinken. Ouder worden maakt je ook rustiger zeggen ze.

Toen je wegging bij peter ging dat allemaal zo snel en zo woelig, nog voor ik het helemaal doorhad. Nu al die tijd later begrijp ik je keuze zeker wel en kan ik alleen maar denken: wat een moeilijke en moedige stap heb jij gezet. Kiezen voor jezelf is niet altijd gemakkelijk.

Er zijn toen dingen gezegd en gedaan die waarschijnlijk hard aankwamen, langs beide kanten. Maar op dat moment zijn dat die rauwe gevoelens.

Het blijft moeilijk, peter is de broer van mijn moeke en hij blijft mijn petertje. Maar ik snap de stap die je hebt gezet. Peter is/was zeker niet de gemakkelijkste mens en als je het zo bekijkt hield je het best lang uit met hem.

Volgende maand is het T zijn doopfeest en ik heb daar al ver 2 maand stress voor. Om je terug te zien na al die tijd, schrik om daar een serieus potje te staan bleiten, bang voor alle emoties die gaan boven komen dan. Want ondanks alles blijf je mijn favoriete tanteke die ik wel erg mis.

Ik wou je graag voor het doopfeest zeggen dat ik het oneindig jammer vind hoe alles is gelopen, dat ik nog vaak aan je denk en vooral dat ik hoop dat je oprecht gelukkig gelukkig bent met de keuze die je maakte.
Vandaar mijn briefje, in de hoop dat ik nu ook kalmeer voor dat feest en dat het een plezante dag kan worden.
J. vertelde dat je gaat trouwen ook. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat het deze keer alles mag zijn wat je ervan verlangt.

Dikke knuffel

redenen

Tijd gaat voorbij, ik kan mijn verdriet wel plaatsen. Leuk is het niet en ga ik het ook nooit vinden, maar sommige dagen is het draagbaar.

Onlangs vroeg ik N wat de reden dan is dat hij verliefd is geworden op Trien. Een duidelijk antwoord kwam er eigenlijk niet. Ik vond dat wat raar. Zo werkt dat niet voor mij. Ik weet wel wat de reden is dat ik head-over-heels-completely-in-love ben met iemand.

In het geval van het lief was dat vooral omdat ik er naar opkeek toen ik zo een jonkie was. Wist ik veel.
Bij N gaat dat zoveel verder. Ik voel me altijd veilig en geborgen bij hem, praten gaat vanzelf, maar stil zijn voelt niet eigenaardig verkeerd. Ik voel me veilig omdat ik niet veroordeeld ga worden, omdat ik 100% mezelf kan én mag zijn zonder daar op afgerekend te worden. Dat ik het gevoel heb dat ik zo mag zijn, ook al ben ik niet perfect. Ik voel me bij hem veilig genoeg om even die oude demonen boven te halen. Dingen die letterlijk niemand anders van mij weet.
Hij kan me altijd opvrolijken ook al is het een kakdag. Ik kan razend kwaad zijn op hem, om meteen daarna dat weer te vergeten omdat ik besef dat ik hem eigenlijk liever zie dan ik er kwaad op ben. Ook al werd mijn hart gebroken.
Hij is ongelooflijk grappig en snapt ook mijn flauwe humor.
Hij heeft de mooiste ogen die ik ooit zag en ik verlies letterlijk even alle begrip van tijd als ik er in kijk.  Zijn lach en glimlach doen me smelten.
Hij is een echt en oprecht mens, zijn geur is verslavend.
Hij heeft de meest perfecte armen, kont en buik van de wereld.
Ik hou van zijn eclectische muzieksmaak die perfect past bij de mijne.
Hij is de enige waarvoor ik ooit mijn veilig leven zou opgeven. Hij kon mijn nieuw veiligheidsanker worden. Ik zou hem zo graag zien, inclusief alle imperfectheden.  En ik zou me graag laten zien.

aflevering zevenduizend

Een echte soap is het, mijn leven. Niet direct van hoogstaand niveau maar desalniettemin een soap.

N koos eigenlijk rond maart definitief voor zijn J, blijkbaar zijn nummer 1. Ik ben die dag volledig ingestort. Bleiten, ik had er geen idee van dat dat zo lang kon duren. Ik zie hem blijkbaar liever dan ik dacht. Anders ook dan ik dacht. Ik heb geen zotte tiener-puberale gevoelens, maar ik denk dagelijks aan hem. Als ik wakker word, als ik bezig ben, ik mis hem. Denk vaak: ik wil dit of dat zeggen aan N. Lachen met hem. Ik brak dus. Erger dan ik ooit dacht dat ik ging kunnen breken. Mijn zeer zorgvuldig opgebouwde pantser versplinterde.  Iets wat ik aankom met hem naast me. Maar wat duizend keer meer pijn doet met zijn keuze nu.

Er komen al meer dagen dat ik het goed kan relativeren. Ik weet dat het geen optie is, dat ik een lief en kinderen thuis heb. Het gevoel is de laatste weken aan het veranderen. Ik heb schrik. Schrik om toch spijt te hebben moest ik vertrekken. Want N komt met bagage, met kinderen en demonen. Dat laat wel wat sporen na. Maar toch zou ik het er momenteel allemaal bij pakken.

Ik heb ook dagen dat ik het niet kan relativeren. dat ik scheitejaloers ben op J, dat ik ze omver zou rijden van jaloezie. Dat is pisnijdig ben, kwaad om N voor wat hij me aandoet. Maar lang duurt die kwaadheid niet. Ik zie hem liever dan dat ik er kwaad kan op zijn.

Hij koos, voor haar, maar blijft me opzoeken, blijft me knuffelen. Zijn J kreeg koudwatervrees denk ik. Het lijkt alsof voor haar de spannning er vanaf is. Hij vertrok van bij vrouw en kind, nam stappen maar zij stapt nog niet echt enthousiast mee. Ergens ben ik daar blij om, maar ergens ook niet. Ik snap haar totaal niet. Maar dat is dan ook mijn probleem niet. Ik wil dat hij gelukkig is. Als dat met haar is dan is het maar zo. Dan was het niet meant to be voor ons.

Het enige dat ik kan zeggen is nu: ik blijf alles tijd geven. Tijd om eventueel de relatie met het lief te herstellen. Tijd om eventueel te zien waar N met J heen gaat. Tijd om misschien N wel nog beter te leren kennen en af te wachten of dat een relatie samen wel zou gaan. Want ik zet niet alles op het spel voor een zeepbel. Tijd kan misschien ook helen wat de  wonde is die momenteel mijn relatie met het lief is. En dat zou eigenlijk de beste oplossing zijn. Al ben ik er nog niet uit of dat ook het beste is voor mij.