Gevoelens, het is me wat. Ik zou ze graag uitzetten momenteel. Heel graag. Eventjes niets voelen, al is het maar een dagje. En bekomen van wat er al was. Het is uitpuittend, al die tegenstrijdige gedachten en gevoelens in mijn hoofd.
Gevoelens maken je mee tot wie je bent, leiden je naar keuzes en beslissingen. Maar zijn dat keuzes en beslissingen die goed worden genomen? Moet dat niet eerder rationeel worden bekeken, zo een keuze? Of zijn het net de keuzes van het hart die ons definiëren?
In mijn hart weet ik dat N de best mogelijke match is voor mij. Beter dan dat ga ik het nooit nog vinden. Rationeel is dat een heel andere zaak. Kan ik hem vertrouwen? En wat met zijn probleem? En eigenlijk, als we daar toch allemaal over nadenken, wat is dat nu voor een boel gezever bijeen dat hij me eigenlijk doet doorgaan?
Ik zou hem, inclusief kinderen en problemen, zonder enige twijfel accepteren, er samen voor gaan en er het beste van maken. Niet altijd evident maar wel samen. Elkaar graag zien, op een mooie manier. Maar is hij dat waard? Is hij het waard dat ik mijn veiligheid volledig op kant zet voor iemand waarvan ik twijfel of ik hem wel 100% kan vertrouwen? Ik zou ook een beetje het leven van mijn kinderen in zijn handen geven. Het dierbaarste wat ik heb, het belangrijkste in mijn leven. Dat is niet iets waar ik mee kan of mag spelen.
Had ik geen kinderen gehad, ik trok de deur van de huidige relatie zonder twijfel dicht en keek niet om. Of N er nu zou zijn of niet. Ik zou vertrokken zijn thuis. Ik zou me zonder twijfel smijten in een nieuw avontuur. Maar dan is mijn leven en welzijn het enige waar ik naar zou moeten kijken. Nu heb ik die luxe niet en moet ik rekening houden met de 2 kleine wezens die ik op de wereld heb gezet.
Dus dan vraag ik me af, is hij het waard als ik er zoveel voor zou over hebben en hij niet eens een keuze kan maken?
Ik zei het al, ik ben zijn maatje, alles wat hij zoekt en nog wat bla bla achter. Maar ik ben het niet waard om te wachten, of om de keuze te maken om even alleen te blijven, tot ik mijn moed bijeen heb gepakt. Misschien is dat ook alleszeggend. Misschien is het alleen in mijn hoofd dat het zo goed matcht en niet in zijn hoofd.
Het blijkt mijn lot in het leven, niet krijgen waar ik zo naar verlang. En me tevreden stellen met de kruimels. Mijn lot, maar het went niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten