verscheuren

Ik vraag me vaak af hoelang ik nog in deze situatie kan leven. Ik besef dat ik al mijn moed moet verzamelen en thuis de situatie moet aanpakken. Ik besef dat we daar serieus over moeten gaan praten, maar ik durf niet. Doodsbang. Niet over het gevolg en het feit dat hij misschien zou beslissen om uit elkaar te gaan. Ik heb schrik voor de gevolgen daarna.

Want dan, dan sta ik er alleen voor. En qua werklast zie ik het me wel doen, het financieel halen, dat is een andere zaak. Mijn kinderen een week missen lijkt me rampzalig. Maar waar ik het meeste schrik van heb is het schuldgevoel dat hij me gaat aansmeren. Enkele maanden geleden probeerde ik de situatie aan te kaarten wat enkel resulteerde in hij die het slachtoffer uithangt en jammert dat zijn leven voorbij is en dat ik hem alles afpak wat hij graag ziet. Daarna ik ben toegeklapt.

Ik heb schrik voor de gevolgen die mijn meisjes gaan moeten dragen, ik heb schrik hun iets te moeten ontzeggen. Schrik hun niet alles te geven wat ze graag zouden willen, zonder dat ze rotverwend zijn.
Ik heb schrik om door iedereen als boeman gezien te worden. Als de zottin die haar gezin uit elkaar heeft gerukt gewoon omdat ze het niet meer zag zitten met de vader van haar kinderen.

Maar ik heb ook schrik dat ik uit schrik ga blijven bij hem en dat ik ga wegkwijnen. Dat ik mezelf ga wegcijferen in het belang van mijn kindjes. Dat ik er uiteindelijk zelf onderdoor ga gaan. Dat ik over 10 jaar weer spijt ga hebben dat ik 10 jaar daarvoor niet ben vertrokken. Zoals nu het geval is.

Verscheurd worden, het is niet aan te raden.

feelings, nothing more than feelings

Gevoelens, het is me wat. Ik zou ze graag uitzetten momenteel. Heel graag. Eventjes niets voelen, al is het maar een dagje. En bekomen van wat er al was. Het is uitpuittend, al die tegenstrijdige gedachten en gevoelens in mijn hoofd.

Gevoelens maken je mee tot wie je bent, leiden je naar keuzes en beslissingen. Maar zijn dat keuzes en beslissingen die goed worden genomen? Moet dat niet eerder rationeel worden bekeken, zo een keuze? Of zijn het net de keuzes van het hart die ons definiëren?

In mijn hart weet ik dat N de best mogelijke match is voor mij. Beter dan dat ga ik het nooit nog vinden. Rationeel is dat een heel andere zaak. Kan ik hem vertrouwen? En wat met zijn probleem? En eigenlijk, als we daar toch allemaal over nadenken, wat is dat nu voor een boel gezever bijeen dat hij me eigenlijk doet doorgaan?

Ik zou hem, inclusief kinderen en problemen, zonder enige twijfel accepteren, er samen voor gaan en er het beste van maken. Niet altijd evident maar wel samen. Elkaar graag zien, op een mooie manier. Maar is hij dat waard? Is hij het waard dat ik mijn veiligheid volledig op kant zet voor iemand waarvan ik twijfel of ik hem wel 100% kan vertrouwen? Ik zou ook een beetje het leven van mijn kinderen in zijn handen geven. Het dierbaarste wat ik heb, het belangrijkste in mijn leven. Dat is niet iets waar ik mee kan of mag spelen.

Had ik geen kinderen gehad, ik trok de deur van de huidige relatie zonder twijfel dicht en keek niet om. Of N er nu zou zijn of niet. Ik zou vertrokken zijn thuis. Ik zou me zonder twijfel smijten in een nieuw avontuur. Maar dan is mijn leven en welzijn het enige waar ik naar zou moeten kijken. Nu heb ik die luxe niet en moet ik rekening houden met de 2 kleine wezens die ik op de wereld heb gezet.

Dus dan vraag ik me af, is hij het waard als ik er zoveel voor zou over hebben en hij niet eens een keuze kan maken?
Ik zei het al, ik ben zijn maatje, alles wat hij zoekt en nog wat bla bla achter. Maar ik ben het niet waard om te wachten, of om de keuze te maken om even alleen te blijven, tot ik mijn moed bijeen heb gepakt. Misschien is dat ook alleszeggend. Misschien is het alleen in mijn hoofd dat het zo goed matcht en niet in zijn hoofd.

Het blijkt mijn lot in het leven, niet krijgen waar ik zo naar verlang. En me tevreden stellen met de kruimels. Mijn lot, maar het went niet.

wat als

Me verliezen in wat-alsen, ik kan dat goed. Bedenken hoe mijn leven zou zijn geweest als je op een bepaald moment een andere keuze had gemaakt. Een butterfly-effect als het ware.

Want wat als ik 12 jaar geleden de moed had gehad om onder ogen te zien dat mijn relatie het redden niet waard was? Waar had ik dan nu gestaan? Dan was ik misschien toch met de knappe archeoloog-stagiair van mijn vakantiejob toen begonnen. Dan woonde ik nu misschien samen met hem in Bologna. Een Italiaanse furie met Italiaanse kinderen? En in de buurt van mijn geliefde kleine dorpje daar in de Apennijnen? Dat was een leven zonder mijn kindjes van nu geweest. Maar je kan niet missen wat er nooit is geweest. Dus dat had geen punt van verdriet geweest.
Dan had ik ook N niet leren kennen want dan had ik nooit mijn job die ik nu heb uitgeoefend. Had ik dan gelukkiger geweest? Misschien wel, maar dat kan ik niet met zekerheid zeggen. Ik was op dat pad vast ook dingen tegen gekomen die een beproeving hadden geweest.

Ik geloof hard in het feit dat toeval niet bestaat, dat alles gebeurt met een reden. Dus ook mijn keuzes die ik maakte. Op dat moment waren het de beste keuzes die ik kon maken. Want die keuze heeft geleid naar de levenslessen en ontmoetingen die ik vervolgens tegen kwam. Die keuze heeft geleid naar mijn ontmoeting met N. Die ik al had zien lopen vanaf de eerste dag dat hij een voet in het gebouw had gezet. Dus misschien moest het wel lopen zoals het liep. En moet ik gewoon ondergaan wat er nu is, om daar beter en sterker uit te komen. Misschien is dit gewoon een les, waar ik over een aantal jaar aan ga terug denken als een turning point, een punt in mijn leven dat bepalend is geweest voor de rest.
Of dat een leven met of zonder n gaat zijn kan ik niet inschatten. Ik wil daar nu ook niet over nadenken. Ik kan het idee van een leven zonder hem niet aan. Dus negeer ik dat maar gewoon even.

The bamboo that bends is stronger than the oak that breaks.