onrust

Ken je dat gevoel, dat er iets is wat je onrustig maakt, maar je niet helemaal de vinger kan leggen op wat het juist is wat je onrustig maakt? Ik bulk van dat gevoel.

 Ik leer mijn vriend kennen. Veel te vroeg op mijn levenspad, maar het is nu eenmaal zo. Je ziet die graag denk je, je hebt wel een fijne tijd samen. Maar er is altijd dat stemmetje dat in je hooft schreeuw: is die kerel eigenlijk wel je ware?

Weet jij veel hoe het zou moeten voelen als het de ware is. ‘De Boekskes’, films, series,… allemaal zijn ze overtuigend dat je ‘het wel voelt’ als het de ware is. Maar wat moet je dan voelen? Allesoverheersende passie en vuur? Is dat wel realistisch als je al lang samen bent, om nog allesoverheersende passie te voelen? Want ‘De Boekskes’ zeggen ook: je gaat iets dieper voelen na die zinderende passie en vuur, het graag zien komt dan boven.  Maar hoe voelt dat dan? Wat is het teken dat dit het is? Wat wil zeggen: met deze kerel ga je een gezellig oud wijf worden? Moet je die dan missen als hij er niet is of hoe gaat dat?

 En ook van zijn kant uit is het niet gemakkelijk tekenen van zijn liefde te herkennen. Want als je iemand graag ziet, is het dan normaal dat je elke gelegenheid om weg te gaan zonder haar grijpt? Is het dan ok om jouw partner te laten opdraaien voor het huishouden en de kinderen en zelf gewoon lekker relax in de sofa hangt? Is het normaal dat je overal rommel laat slingeren maar wel moppert dat het niet opgeruimd wordt?

 Dat stemmetje in mijn hoofd, je weet wel, de stem van je hart, blijft schreeuwen: stap eruit, het is geen relatie waar je over the top gelukkig van wordt. Het was misschien niet de ware.

Bijkomende problemen, die zijn er wel. Zaken waar het hart het misschien niet kan overnemen van het verstand.

 Zo kabbelde de relatie rustig verder, en gingen jullie samenwonen, in een huis dat werd gekocht en verbouwd.  En omdat dat nu eenmaal werd verwacht werd er misschien ook getrouwd en volgenden er vanzelfsprekend kinderen.

Maar kan je van die zaken, huis en kinderen, zomaar collateral damage maken? Die kinderen hebben niet gevraagd om in de strijd te zitten. Die willen, voor zover ze denken, dat rustige kabbelende leven behouden.

En zo komt het dat de stem van het hart vaak wordt onderdrukt. Omdat het verstand nu eenmaal meester is in angst inboezemen.

Turning point

Turning points, iedereen heeft die wel in z’n leven. Een punt waarop je met zekerheid kan zeggen welke kant je leven dan is ingeslagen. Een keuze die de rest van je pad heeft bepaald en die onrechtstreeks zo ook het volgende turning point mee heeft bepaald.
Meestal is het pas later dat je beseft dat dat moment zo een punt is geweest. Welke invloed het heeft gehad.
ik heb zo enkele punten in mijn leven, punten die bepaald hebben wie, hoe en wat ik ben vandaag. Punten waar ik geen spijt van heb. Maar het is niet omdat ik er geen spijt van heb dat ik daarom datzelfde pad zou bewandelen.  

Al van toen ik heel erg klein was, ben ik me erg bewust van wat anderen denken. Over mij, over anderen, over situaties. Al van toen wil ik eigenlijk graag voor iedereen goed doen. Ik pas me wel aan. Het steekt niet zo nauw voor mij. Doe maar wat jij wil, waar jij je goed bij voelt en ik volg wel.
Als kind was dat dan vooral stil, braaf en vooral alleen spelen. Proberen ouders niet tot last zijn, niet teveel in de weg lopen. Niet klagen dat ik het eten eigenlijk niet lekker vond maar het toch inslikken en doorspoelen. Er komt wel weer eens ander eten op tafel, dat ik wel lust.
Er werd verwacht dat ik braaf was, dus was ik dat. Nu is dit hier geen loftrompet all over the place voor mijzelf als kind. Ik had ook mijn momenten dat ik gewoon kind en koppig was. Maar overall bekeken, je kon slechter treffen dan ik.
Mijn hele leven bleef dat gezapige tempo in mijn leven zitten. Al meer dan 30 jaar lang draai ik mee op het tempo waarom anderen dat comfortabel vinden. Al meer dan 30 jaar hou ik geen rekening met mijn eigen tempo.
Misschien is het daarom dat ik compleet niet weet wat ik nu met mezelf moet aanvangen. Want mijn gezapige tempo, daar kwam een stroomversnelling in. Ik maak nog steeds uit of dat positief is of niet.

Is het positief te noemen dat je iets voelt waarvan je dacht dat je het nooit kon voelen? Is het dan negatief dat je door die gevoelens wellicht anderen kwetst?
Moet je altijd voor jezelf kiezen, ook al betekent dat dat je veel mensen in de kou laat staan? Maar is het eerlijk tegenover jezelf om niet voor jezelf te kiezen, het leven te laten zoals het is en zelf ongelukkig te zijn? Maar zou het dan ook niet kunnen dat je gewoon lang genoeg moet wachten en dat je met een beetje geluk gewoon vergeet waarvoor je ongelukkig was?

Een handleiding bij het leven, dat zou al eens van pas kunnen komen.