alive, lichtjes kicking

Meer dan 6 maand gingen voorbij. In die 6 maand gebeurden er veel dingen, dingen die me tot inzicht brachten ook.
Dat lief van mij, die plande me te verlaten, richtte al zijn hoop op die stomme geit van op onze dochter haar school. Dat zij de dag na al die plannerij ging trouwen, dat bleek bijzaak.

Blinde paniek voelde hij, toen ik werkelijk ging vertrekken en het had gehad. Want hij zou mij zien vertrekken. En die trut, die is gewoon lekker getrouwd. Die plande nooit iets met hem te starten, toch niet op dat moment. En nu, nu kan het me niet meer schelen. Het is dood. Hij vermoorde met die zet alles wat er nog was en misschien te redden viel.

Maar ik ben nog steeds thuis. We plannen zelfs nog wat verbouwingen aan het huis. Waarom? Omdat ik nu eenmaal nog wat vast zit. Ik spaar wat ik kan. Leg op kant wat er mogelijk is. En ik zing het zo nog een paar jaar uit. Want ik heb schrik. Schrik voor de financiële gevolgen, schrik voor mijn kinderen dingen te moeten ontzeggen. Schrik voor het verlies van vrienden en familie. Geen schrik voor het verlies van de vent, bedenk ik me. Maar wel voor alles wat er mee samen hangt. Het gezin.

Hoe het zit met N? Goed, denk ik. Hij ziet er goed uit. Het best in maanden. Hij voelt zich goed, heeft zijn leven in handen en daar ben ik onbeschrijflijk blij mee. Echt. Hij is nog steeds bij Trien, maar dat is ok. Ik gaf het plaats. Ik zie hem nog graag, ik weet dat hij een goed dekseltje zou zijn op mijn potje. Maar het liep nu zo, dus dat is ok. Zijn verlies, zeggen mijn vriendinnen. En misschien is het dat wel.

Hoe ik het dan zo nu allemaal wat kan volhouden? Ik leerde iemand kennen. Meer dan een jaar geleden viel mijn oog op iemand aan de koffieautomaat van mijn gebouw. Die zijn oog viel ook op mij. Meer was dat toen niet. Een knap kereltje, maar veel te jong voor mij. Atypisch aan mijn type. Maar fijn om te weten dat ik mensen wel kan aantrekken.
Door toeval leerden we elkaar kennen, zocht hij me op via wat social media, spraken we eens af voor een koffie te drinken samen. En nu, nu is er iets maar evengoed niets. Hij heeft een vriendin en woont samen, in een nieuwbouw die ze samen hebben gezet. Aan het toekomstloze van dit hele gedoe denken we even niet. We zien wel. Maar het is fijn, me gewild en geliefd te voelen. Al is het maar voor even.

post-holiday-feelings

3 weken vakantie, 3 weken van zo goed als altijd bij de vent zijn. Ik overleefde, hij ook. Het is een prestatie gezien alles wat speelt.

Als ik het verhaal vertel aan mijn vriendinnen lijkt alles zo onwerkelijk en van de pot gerukt. Het lijken verhaallijnen van days of our lives vermengelt met Sturm Der Liebe. Maar het is mijn werkelijkheid. Van begin tot einde zit ik er middenin en het verscheurt mij. De liefde voor mijn kinderen maakt het haast onmogelijk om te vertrekken. Maar het eet mij wel helemaal op vanbinnen. Het gaat niet goed met mij. Ondanks dat meer mensen dan ooit zeggen dat ik er goed en stralend uitzie. De rol van m'n leven blijkbaar. Blijft jammer dat ik er nooit een oscar voor ga krijgen.

Zelfs nadat ik nog eens te weten kwam dat de vent verliefd was, again, op de mama van een vriendinnetje van mijn kleinste deze keer, wou ik nog open minded op reis vertrekken. Ik ging er van uit dat nu hij het licht wel wat had gezien, we als vrienden de vakantie konden aanvatten en dat we vanaf dan wel konden zien hoe het verder zal evolueren. Om die reden besloot ik voor mijzelf 3 weken geen contact te zoeken met N. Ik wou zien hoe ik daar zou op reageren en hoe mijn relatie thuis dan zou verder gaan. Ik vond dat de eerlijkste manier, om het zo de beste kans te geven. Ik geef toe, toen ik via via toen ik nog op reis was een foto kreeg van N, toen ze met collega's op stap waren, maakte mijn hart een sprongetje, maar toch bleef ik flink en zocht ik geen contact. De reis verliep ok. Geen ruzie, als gewoon vrienden en de kindjes vonden het fantastisch. Ik begon misschien zelfs te deken dat ik het ooit achter me kon laten en dat er heel misschien nog een kans zou zijn. Misschien, maar misschien is beter dan niets.

Tot ik dan de laatste dagen ontdekte dat hij wel contact had met zijn vlam. Dat ze al enkele keren belden, dat ze vaak berichten stuurden. De vent gaf het toe. Laf en zielig vond ik het. Want ik gaf het kansen, hij blijkbaar niet.

Zijn excuse? Dat hij vond dat er van mijn kant geen verandering in zat, dat ik nog geen romantische toenadering zocht. Hij verwacht dat ik, wat hij meer dan 15 jaar scheef trok, wat nooit een gelijke relatie was van in het begin, recht trek in 10 dagen vakantie. 'Want in het begin van de vakantie zocht hij minder contact met haar, het was pas nadat hij vond dat ik niet uit mijn schulp kwam, dat hij haar meer contacteerde'. Ok dan. Ik lig niet rap genoeg met mijn benen open voor hem. Dus dan blijkt dat gerechtvaardigd. Jammer dat ik nooit van die regel geweten heb.

Ik ben mijn eerste dag aan het werk vandaag. N heb ik nog steeds niet gezien of gehoord. Die zenuwen en misselijkheid zijn dus minstens een dag extra te voelen.
Want die 3 weken van geen contact deden me beseffen hoe erg ik hem mis. In kleine dingen die ik hem graag wil zeggen. In grappige dingen waar we samen zouden kunnen over lachen. Hoe ik het geluid van zijn stem mis en de aanraking van zijn vingers op mijn huid. Tot ik besef dat hij niet voor mij kiest maar voor zijn trien. en dan zegt iets in mij dat ik het misschien beter los laat. dat ik mezelf enkel maar kwel zo.
Dat is waarschijnlijk zo. Maar het neemt niet weg dat ik nooit nog iemand graag ga zien op de manier waarop ik hem graag zie.

Harder dan ik hebben kan

1 week. Zo lang is het geleden dat ik besloot in mijn verlof geen berichtjes te sturen naar N. Een week afzien zo blijkt. Ik lichte mijn beste vriendin in van mijn plan. Ze zei: stuur naar mij iets als de drang te groot is. Het kind beklaagt het haar wellicht al...
Toch zou ik willen doorzetten. Makkelijk is het niet. Ik mis hem als zot. Ik wil hem horen, hem voelen, ruiken en aanraken. Ik wil hem dichtbij. Ik wil hem knuffelen en zoveel meer.
Maar misschien is het best zo. Misschien mist hij me niet zo hard als ik hem. Misschien verdient hij mijn gemis niet.
Misschien is hij niet de ideale vent voor mij. Misschien beeld ik me dat maar in. Maar dat het schijtemoeilijk is hem zo links te laten liggen, das een zekerheid. Ik mis hem. Harder dan ik hebben kan.

Doodssteek

ik kan het niet meer. Ik ben op. Mentaal uitgeput. De rek is er volledig af.

Ik zag het van ver komen dat de vent er alweer iemand anders op nahield. Ik kan het hem niet eens kwalijk pakken. Affectie van mij krijgt hij niet. Maar dat hij alle schuld in mijn schoenen stampt en mij het gevoel geeft dat ik de oorzaak ben van alle leed dat het gezin zou ondergaan, is een brug te ver. Ik zou willen zeggen: hij ziet het echt in nu. Hij beseft het. Maar dat dacht ik alle andere keren ook al. Wat maakt het dan nu anders? Het besef dat ik klaar sta mijn ouders in te lichten? Dat ik klaar ben om alle miserie alleen te trotseren?  Alle verliezen te aanvaarden?

Intussen op de afdeling 'N' loopt het ook niet echt. Ik haat het gevoel dat ik me vaak afhankelijk voel van aandacht van hem. Ik haat het gevoel dat ik hem nodig heb om goed te functioneren. Ik haat het gevoel dat hij een deel van mij lijkt. Maar vooral haat ik het dat ik dat waarschijnlijk alleen vind. Dat hij blijkbaar wel functioneert zonder mij.
Ik haat het. Maar tegelijk is het wel het mooiste gevoel dat ik al had. Het diepste gevoel dat ik al voelde. Ik verpestte het waarschijnlijk voor altijd nu. Voor ambras zorgen tussen hem en trien was niet de bedoeling maar wel de uitkomst. Ze samen zien, op mijn eigen bekende terrein was moeilijk. Ze samen zien deed fysiek pijn. Alle lucht werd uit mijn longen geknepen, mijn maag protesteerde en mijn hart werd uitgewrongen. Ik had nooit moeten gaan die dag. Ik had me niet mogen laten overhalen. Ik wist dat het moeilijk ging zijn. Dat ik boven alles jaloers ging zijn. En dat ik het niet ging kunnen tegenhouden. Dat in combinatie met de vent en zijn stommiteiten was geen topcombinatie.
Maar ik was er nu wel. Met de vent. En N en trien. En ik kon niet anders dan hem aanspreken. Want de vent had hem al 2 keer zien passeren. Niets zeggen was geen optie. Maar pijnlijk, niet te beschrijven.

De dag nadien zag ik op mijn eigen bekende terrein ook N zijn vrouw. Bijna ex-vrouw, of niet. Wie gaat dat zeggen. Nog meer dubbel gevoel en miserie. Een standbeeld voor die vrouw. Het is een topper. Ze is lief, ze is grappig, ze is knap. Ze zou een top vriendin kunnen zijn. Ze paste ook perfect in mijn vriendengroep. Hoe moeilijk is het. Iemand zo tof vinden, maar stiekem wel haar man willen. Alle respect ter wereld voor haar. Als N haar ooit terug zou kiezen, dan zou ik blij zijn voor beiden. Dan zou ik hem vergeten. Dat zou niet simpel zijn. Maar ze verdient het wel. Haar geluk. En dat wil ik niet kapot maken.

Dat alles, op 1 week. Dat zijn teveel gevoelens en emoties. Dat is teveel voor 1 mens om te verwerken. Ik zit er door. Ik kan niet meer. Ik wil alleen slapen. Alleen zijn, rust vinden. Of in een gat kruipen en er nooit meer uitkomen.
Misschien was dit wel mijn doodssteek.

verscheuren

Ik vraag me vaak af hoelang ik nog in deze situatie kan leven. Ik besef dat ik al mijn moed moet verzamelen en thuis de situatie moet aanpakken. Ik besef dat we daar serieus over moeten gaan praten, maar ik durf niet. Doodsbang. Niet over het gevolg en het feit dat hij misschien zou beslissen om uit elkaar te gaan. Ik heb schrik voor de gevolgen daarna.

Want dan, dan sta ik er alleen voor. En qua werklast zie ik het me wel doen, het financieel halen, dat is een andere zaak. Mijn kinderen een week missen lijkt me rampzalig. Maar waar ik het meeste schrik van heb is het schuldgevoel dat hij me gaat aansmeren. Enkele maanden geleden probeerde ik de situatie aan te kaarten wat enkel resulteerde in hij die het slachtoffer uithangt en jammert dat zijn leven voorbij is en dat ik hem alles afpak wat hij graag ziet. Daarna ik ben toegeklapt.

Ik heb schrik voor de gevolgen die mijn meisjes gaan moeten dragen, ik heb schrik hun iets te moeten ontzeggen. Schrik hun niet alles te geven wat ze graag zouden willen, zonder dat ze rotverwend zijn.
Ik heb schrik om door iedereen als boeman gezien te worden. Als de zottin die haar gezin uit elkaar heeft gerukt gewoon omdat ze het niet meer zag zitten met de vader van haar kinderen.

Maar ik heb ook schrik dat ik uit schrik ga blijven bij hem en dat ik ga wegkwijnen. Dat ik mezelf ga wegcijferen in het belang van mijn kindjes. Dat ik er uiteindelijk zelf onderdoor ga gaan. Dat ik over 10 jaar weer spijt ga hebben dat ik 10 jaar daarvoor niet ben vertrokken. Zoals nu het geval is.

Verscheurd worden, het is niet aan te raden.

feelings, nothing more than feelings

Gevoelens, het is me wat. Ik zou ze graag uitzetten momenteel. Heel graag. Eventjes niets voelen, al is het maar een dagje. En bekomen van wat er al was. Het is uitpuittend, al die tegenstrijdige gedachten en gevoelens in mijn hoofd.

Gevoelens maken je mee tot wie je bent, leiden je naar keuzes en beslissingen. Maar zijn dat keuzes en beslissingen die goed worden genomen? Moet dat niet eerder rationeel worden bekeken, zo een keuze? Of zijn het net de keuzes van het hart die ons definiëren?

In mijn hart weet ik dat N de best mogelijke match is voor mij. Beter dan dat ga ik het nooit nog vinden. Rationeel is dat een heel andere zaak. Kan ik hem vertrouwen? En wat met zijn probleem? En eigenlijk, als we daar toch allemaal over nadenken, wat is dat nu voor een boel gezever bijeen dat hij me eigenlijk doet doorgaan?

Ik zou hem, inclusief kinderen en problemen, zonder enige twijfel accepteren, er samen voor gaan en er het beste van maken. Niet altijd evident maar wel samen. Elkaar graag zien, op een mooie manier. Maar is hij dat waard? Is hij het waard dat ik mijn veiligheid volledig op kant zet voor iemand waarvan ik twijfel of ik hem wel 100% kan vertrouwen? Ik zou ook een beetje het leven van mijn kinderen in zijn handen geven. Het dierbaarste wat ik heb, het belangrijkste in mijn leven. Dat is niet iets waar ik mee kan of mag spelen.

Had ik geen kinderen gehad, ik trok de deur van de huidige relatie zonder twijfel dicht en keek niet om. Of N er nu zou zijn of niet. Ik zou vertrokken zijn thuis. Ik zou me zonder twijfel smijten in een nieuw avontuur. Maar dan is mijn leven en welzijn het enige waar ik naar zou moeten kijken. Nu heb ik die luxe niet en moet ik rekening houden met de 2 kleine wezens die ik op de wereld heb gezet.

Dus dan vraag ik me af, is hij het waard als ik er zoveel voor zou over hebben en hij niet eens een keuze kan maken?
Ik zei het al, ik ben zijn maatje, alles wat hij zoekt en nog wat bla bla achter. Maar ik ben het niet waard om te wachten, of om de keuze te maken om even alleen te blijven, tot ik mijn moed bijeen heb gepakt. Misschien is dat ook alleszeggend. Misschien is het alleen in mijn hoofd dat het zo goed matcht en niet in zijn hoofd.

Het blijkt mijn lot in het leven, niet krijgen waar ik zo naar verlang. En me tevreden stellen met de kruimels. Mijn lot, maar het went niet.

wat als

Me verliezen in wat-alsen, ik kan dat goed. Bedenken hoe mijn leven zou zijn geweest als je op een bepaald moment een andere keuze had gemaakt. Een butterfly-effect als het ware.

Want wat als ik 12 jaar geleden de moed had gehad om onder ogen te zien dat mijn relatie het redden niet waard was? Waar had ik dan nu gestaan? Dan was ik misschien toch met de knappe archeoloog-stagiair van mijn vakantiejob toen begonnen. Dan woonde ik nu misschien samen met hem in Bologna. Een Italiaanse furie met Italiaanse kinderen? En in de buurt van mijn geliefde kleine dorpje daar in de Apennijnen? Dat was een leven zonder mijn kindjes van nu geweest. Maar je kan niet missen wat er nooit is geweest. Dus dat had geen punt van verdriet geweest.
Dan had ik ook N niet leren kennen want dan had ik nooit mijn job die ik nu heb uitgeoefend. Had ik dan gelukkiger geweest? Misschien wel, maar dat kan ik niet met zekerheid zeggen. Ik was op dat pad vast ook dingen tegen gekomen die een beproeving hadden geweest.

Ik geloof hard in het feit dat toeval niet bestaat, dat alles gebeurt met een reden. Dus ook mijn keuzes die ik maakte. Op dat moment waren het de beste keuzes die ik kon maken. Want die keuze heeft geleid naar de levenslessen en ontmoetingen die ik vervolgens tegen kwam. Die keuze heeft geleid naar mijn ontmoeting met N. Die ik al had zien lopen vanaf de eerste dag dat hij een voet in het gebouw had gezet. Dus misschien moest het wel lopen zoals het liep. En moet ik gewoon ondergaan wat er nu is, om daar beter en sterker uit te komen. Misschien is dit gewoon een les, waar ik over een aantal jaar aan ga terug denken als een turning point, een punt in mijn leven dat bepalend is geweest voor de rest.
Of dat een leven met of zonder n gaat zijn kan ik niet inschatten. Ik wil daar nu ook niet over nadenken. Ik kan het idee van een leven zonder hem niet aan. Dus negeer ik dat maar gewoon even.

The bamboo that bends is stronger than the oak that breaks.