Ik nam een besluit. Ik zoek een therapeut. Iemand die me helpt objectief naar alles te kijken. Iemand die me helpt de essentie van de zaak te vinden. Iemand die volledig los staan van mij en alle miserie die zich nu afspeelt.
De thuissituatie is er nog geen haar op verbeterd. Ik krijg voze rillingen als ik denk aan een knuffel met het lief. Hij doet me niets. Het kan me niet schelen waar hij is, met wie en wat hij doet. Zolang hij mij maar gerust laat is alles best.
U ziet, dat is niet houdbaar. Niet voor mij en niet voor hem.
In de tussentijd is er N. Hij vecht, tegen gevoelens, vecht om niets fout te doen, net als ik. Maar er komt een dag dat we dat gevecht gaan verliezen. Een dag dat we ons verliezen in elkaar. Want wij passen samen, N en ik. We lachen veel samen, we begrijpen elkaar met een half woord, we vinden elkaar belachelijk knap.
Ik wens al mijn vrijgezelle vriendinnen iemand toe waarbij ze voelen wat ik en N voelen. Want het voelt goed, vertrouwd, normaal en lekker.
Ik kan alleen maar denken aan opgekruld in zijn armen te liggen. Mij volledig weg te stoppen onder zijn oksel. Weg van de wereld, maar wel samen. Een zeepbel van geluk.
Al kan die zeepbel barsten. Dat beseffen we ook. Wat als het toch niet lukt? Er zijn ook veel verliezen te lijden. Kinderen die gekwetst worden. Maar kinderen zijn misschien wel flexibel? Zijn kinderen niet gelukkig als ook de ouders gelukkig zijn? Maar wat als papa en mama niet meer samen gelukkig zijn? Maar wat als het niet blijkt te klikken met die kinderen? Is een relatie daar tegen bestand?
is er al sprake van een relatie? Eigenlijk niet want veel actie was er nog niet. Willen we dat? Wat mij betreft wel, denk ik. Maar is er dan nog een weg terug? Geen idee.
Wat ik wel weet is dat hij een verdomd goed dekseltje zou zijn op mijn potje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten