11 maand

Hoe het met me gaat? Werkelijk zeer peachy...

Het gaat niet zo goed. Het lief, die doet eigenlijk echt wel zijn best. Hij helpt waar hij kan, wat een verbetering is van duizend percent. En toch is er van mijn kant niets, enkel een groot leeg gat. Geen gevoel. Of nee, dat is niet waar. Soms denk ik: Kom, laten we er ons toch nog maar eens in smijten! Maar dan gebeurt er toch weer iets waarvan ik denk: dit gaat nooit meer rechtgetrokken kunnen worden.

Ook met N is het op zijn minst gezegd bizar. Het gaat van enorm aantrekken tot walgelijk onbeleefd afstoten. Van elkaar net niet opeten, naar een ijskoude en kille afwijzing.
Ik heb het daar enorm moeilijk mee. Ik ben in mijn leven al enorm shitty behandeld geweest, maar van N had ik dat nooit verwacht, nooit zien komen. Til ik er daarom zo zwaar aan? waarschijnlijk wel. Is dat logisch? Ik denk het niet.

Ben ik verliefd op N? Ik weet dat nog steeds niet. Ik mis hem wel als ik hem niet zie of hoor. Maar na een tijdje betert dat wel. Is dat dan verliefdheid? Liefde? Of is het gewoon lust? Of verveel ik me op een bepaalde manier?

11 maand zit ik al met een rotgevoel, 11 maand sinds ik het ontdekte dat het lief ook iemand anders zijn lief wou zijn. Dat is lang. Ik heb geen idee hoe lang ik dat nog kan volhouden. Ik heb geen idee hoeveel tijd ik het nog moet geven voor ik moet besluiten dan nog meer tijd geen nut heeft.

En intussen blijf ik ploeteren. Een ploetermoeder, in de ruimste zin die het woord kan hebben.