Time

Vooroordelen, ik had en waarschijnlijk heb, er vaak klaarstaan. Een mening vormen over mensen die hun vriend of vriendin bedriegen? Geen excuus voor, afgedankt, dat soort volk. Je doet dat niet. Punt.

Ik kon er maar niet bij waarom je dat ooit zou doen. Want dat is laf, dat is mensen pijn doen en waarvoor? Om in het slechtste geval te ontdekken dat het alles wat je ermee verloren bent dat risico niet waard was. Is er wel een beste geval? Ik ken niet echt veel moedgevende voorbeelden.

 Ik was er ook zeker van dat het mij nooit zou overkomen. In geen van beide richtingen zelfs. Niet als bedrieger en zeker al niet als bedrogene. Maar dingen veranderen. Je komt in een bepaalde flow en van het ene komt blijkbaar al eens het andere. Voor je het weet blijk je wel in de rol van bedrogene te zitten. Na een relatie van +10 jaar komt dat aan, ook al voel je al langer dat het niet goed zit.

 Dat lief van mij, die ondernam ook niet veel om dat gevoel van algemene malaise weg te nemen. Aan die alarmbel werd nochtans genoeg getrokken. Luid ook. Luid genoeg om een Concordia mee te redden. Maar er veranderde in wezen niets. En ik werd onverschillig. Tot ik ontdekte dat de wederhelft er een verschillende agenda op na hield. Boos, wat een understatement is, schold ik hem de huid vol. Na weken van bleiren en wenen besloot ik er toch nog eens voor te gaan. Misschien waren we wel wakker geschud. Vol moed stortte ik me op herstel.  

Dat maakte dat die tweede val des te dieper was. Want dat contact tussen het lief en ‘die ander’, dat was niet gestopt.

 En nu? Nu kan het me niets meer schelen. Do not give a shit, werkelijk niet. Is er nog contact na mijn tweede scène van jewelste? Geen idee, do not care. Hij trekt er zijn plan mee. Ik kan het niet meer opbrengen. Het is op. Het gaat simpelweg niet meer.

Alleen zijn er kinderen, en zoals al gezegd, zij vragen er niet om. Ik kan van hun geen collateral damage maken. Dus offer ik mezelf maar op. Omdat ik niet anders durf. Omdat er geen betere optie is. Omdat kinderen groot brengen op mijn eentje volgens mij niet haalbaar is.

Wil ik dit? Nee. Gaat dat gebeuren? Misschien. Is dat houdbaar, leven met die gevoelens? Geen idee. Only time can tell.