battle

Daar zit ik dan. In oorlog met mezelf zoals zoveel de laatste tijd.
Hoe komt het toch dat het altijd uitdraait op hetzelfde? Ik smijt mij ergens in, ik doe alles voor iedereen, met veel passie en plezier. Hoe komt het toch dat ik daar zo weinig voor terug krijg?

Die iemand anders die ik misschien vond, ik noem hem N, die neemt afstand. Rationeel begrijp ik dat. Zeer zeker. Er is de vrouw, kinderen en een huis. Emotioneel kan ik dat niet aan. Ik ben blijkbaar niet genoeg waard om er tijd in te steken. Niet genoeg om voor te gaan, niet genoeg tout court.

Zoals ik voor het lief ook niet genoeg ben om werkelijk eens alles op alles te zetten voor mij. Hij vertelt aan 2 vriendinnen  van mij die weten hoe de situatie zit wel dat hij me zo graag ziet. Dat hij mij toch fantastisch vindt. Maar toch is dat niet genoeg om me dan meer te helpen thuis, om meer moeite voor te doen. Dat bleek niet genoeg om me dan niet te bedriegen. Ik blijk niet genoeg.

En dat doet pijn, dat ik niet goed genoeg blijk te zijn voor het lief, maar misschien ook niet voor N... How low can you go?