Turning point

Turning points, iedereen heeft die wel in z’n leven. Een punt waarop je met zekerheid kan zeggen welke kant je leven dan is ingeslagen. Een keuze die de rest van je pad heeft bepaald en die onrechtstreeks zo ook het volgende turning point mee heeft bepaald.
Meestal is het pas later dat je beseft dat dat moment zo een punt is geweest. Welke invloed het heeft gehad.
ik heb zo enkele punten in mijn leven, punten die bepaald hebben wie, hoe en wat ik ben vandaag. Punten waar ik geen spijt van heb. Maar het is niet omdat ik er geen spijt van heb dat ik daarom datzelfde pad zou bewandelen.  

Al van toen ik heel erg klein was, ben ik me erg bewust van wat anderen denken. Over mij, over anderen, over situaties. Al van toen wil ik eigenlijk graag voor iedereen goed doen. Ik pas me wel aan. Het steekt niet zo nauw voor mij. Doe maar wat jij wil, waar jij je goed bij voelt en ik volg wel.
Als kind was dat dan vooral stil, braaf en vooral alleen spelen. Proberen ouders niet tot last zijn, niet teveel in de weg lopen. Niet klagen dat ik het eten eigenlijk niet lekker vond maar het toch inslikken en doorspoelen. Er komt wel weer eens ander eten op tafel, dat ik wel lust.
Er werd verwacht dat ik braaf was, dus was ik dat. Nu is dit hier geen loftrompet all over the place voor mijzelf als kind. Ik had ook mijn momenten dat ik gewoon kind en koppig was. Maar overall bekeken, je kon slechter treffen dan ik.
Mijn hele leven bleef dat gezapige tempo in mijn leven zitten. Al meer dan 30 jaar lang draai ik mee op het tempo waarom anderen dat comfortabel vinden. Al meer dan 30 jaar hou ik geen rekening met mijn eigen tempo.
Misschien is het daarom dat ik compleet niet weet wat ik nu met mezelf moet aanvangen. Want mijn gezapige tempo, daar kwam een stroomversnelling in. Ik maak nog steeds uit of dat positief is of niet.

Is het positief te noemen dat je iets voelt waarvan je dacht dat je het nooit kon voelen? Is het dan negatief dat je door die gevoelens wellicht anderen kwetst?
Moet je altijd voor jezelf kiezen, ook al betekent dat dat je veel mensen in de kou laat staan? Maar is het eerlijk tegenover jezelf om niet voor jezelf te kiezen, het leven te laten zoals het is en zelf ongelukkig te zijn? Maar zou het dan ook niet kunnen dat je gewoon lang genoeg moet wachten en dat je met een beetje geluk gewoon vergeet waarvoor je ongelukkig was?

Een handleiding bij het leven, dat zou al eens van pas kunnen komen.